Νηψη (απόσπασμα ) Όταν ο σπηλαιοκτητης έρθει

«Ἡ σαλότης αὐτή διέξοδος εἶναι μόνη τῶν ἀπελπισμένων, τῶν ἐσωτερικῶν ἀνθρώπων, τοῦ ἀπροσπέλαστου δάσους, ὅταν ἡ μονή μαγειρεύει σκορδαλιά, ὅταν κοιμᾶται ἡ Παναγία κι ἀφουγκράζεται ἀργά τά ξώφυλλα νά σπαράζουν. Μήτε στάλα κονιάκ, μήτε ἡ ἄχνα τῆς σόμπας.

Εἶναι πού κοιμᾶται στό Δέντρο ἀποκάτου ὁ Σαλός ἄξαφνα, ὁ πολλά φτωχός, ὁ πού τήν ἱερή ἀπλυσία ἐζήλωσε, μέ τήν ἔγνοια μήπως ἡ σφραγίδα τόνε συντρίψει. Καί παραπέρα ὁ Ἔξαρχος, ὁ ἀποτρόπαιος τρόπος του, ὁ Κλειδοῦχος τοῦ ναοῦ.

Ἔπειτα ἡ ἔρμη Γυναίκα πού θά μοῦ σερβίρει τόν καφέ μέ τ΄ ἀρωματικά, ἡ πετροβολημένη, ἡ ἀνέστια, ἡ πού θά μαζωχτεῖ παρά τό φρέαρ τῶν ὀδυρμῶν, ἡ πού θά τοῦ φωνάξει μιά μέρα τοῦ κόσμου τό ἄκρο δίκιο της

καί γώ πού διαβλέπω ἀπό δῶ ἀπ΄ τό κελλάκι μου πόσο μά πόσο εὔκολα ἡ ἀγάπη νικιέται ἀπό τή θλίψη, τό χτές μπαίνει βαθιά πολύ βαθιά στό αὔριο.»