Κυριακή, 3 Ιουλίου 2016

Άφεση


Χρόνια γνωρίζω τη συγχώρεση.
Το πόσο ανακουφιστική είναι και πόσο αναγκαία για τη συνείδηση.
Ώσπου άρχισα να συγχωρώ.
Πρώτα πρώτα συγχώρεσα τη θάλασσα , που με χωρίζει απ' τις στεριές.
Τα βουνά , που στέκουν θεόρατα μπροστά μου.
Τον ουρανό, που με κρύβει απ' το θεό .
Το κρύο που με πιρουνιάζει και τη βροχή που με μουσκεύει.
Και τότε θύμωσαν.
Αγρίεψαν πολύ.
'' Ποια είσαι εσύ που τάχα άφεση μας δίνεις ? ''
Η θάλασσα σηκώθηκε να με πνίξει.
Τα βουνά τραντάχτηκαν απειλητικά.
Ο ουρανός μαύρισε τον ήλιο μου.
Το κρύο μου τσάκισε τα κόκαλα και η βροχή μούλιασε τη ψυχή μου .
Έπεσα λιπόθυμη μπροστά τους.
Σχεδόν νεκρή .
Δεν πρόλαβα να πω πως ένα τίποτα είμαι.
Άνθρωπος μικρός.
Κλωστή που σπάει.
Κόρη θεού χωρίς θαύματα.
Μα δεν πειράζει.
Με τη συνείδηση καθαρή θα φύγω.
Θα την κρατώ απ' το χέρι κι αν με ρωτήσει που πηγαίνουμε ,
σε έναν Παράδεισο θα της πω.
Σε έναν Παράδεισο δικό μας.



Χριστίνα Γαλιάνδρα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Σκοπός μας είναι η δημιουργία μιας Ανθολογίας Ποιημάτων από το σύνολο των Ελλήνων Ποιητών- Ποιητριών αλλά και ορισμένων ξένων, καθώς επίσης και κειμένων που έχουν κεντρίσει το εκδιαφέρον μας. Πιθανόν ορισμένοι να μην έχουν συμπεριληφθεί. Αυτό δεν αποτελεί εσκεμμένη ενέργεια αλλά είναι τυχαίο γεγονός. Όσοι δημιουργοί επιθυμούν, μπορούν να αποστέλλουν τα ποιήματά τους προκειμένου να αναρτηθούν στο Ιστολόγιο.