Στην Γαρυφαλλιά Κανέλλη
Αθήνα 5 / 5 /
13
Μια
θυμωμένο μου
προνεύεις
και μια ,
οκνηρά διατοιχήζεσαι
λες και επίμονα
γυρεύεις
στο
ξώθι* κύμα να
λικνίζεσαι .
Κι όταν το
γέρικο καμπούνι σου
σαν
ταύρος την κυματωσιά
καρφώνει
χειροκροτούν
αγέρωχα , τα στράλια
σου
κι ας
νιώθουν , πως η ίσαλος ματώνει
.
Μα συ ,
δε νοιάζεσαι κι
ας ξέρεις
πως
Ερινύες και Ευμενίδες
περιμένουνε
φρούδες ,
πίσω στο κάσαρο να
φέρεις
ευχές
για γυρισμό , που λίγες μένουνε
.
Αφού
ε-νύκτωσε και θέριεψε ο
Γαρμπής
και ο Πουνέντης άρμεξε την οργή σου .
Ποιον να εκλιπαρήσεις τι
να πεις
˙
αγύρτης δαίμονας παίζει με
το σκαρί σου .
Εκείνο
που σου μένει , είναι να
δεις
πως
τάχα θα τελειώσει το
παιχνίδι .
Στα
μαύρα θα την ντύσει ο
Γιαραμπής ?
ή θα γυρίσεις στης καλής σου το
στρωσίδι !
*ξώθι (το)
Ο νεολογισμός δικός μου
Ουδέτερο του ξωθιά = νεράϊδα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου