Δύσκολες οι ώρες της μοναξιάς
και μ’ άπειρες σκέψεις ο νους να ξαγρυπνά,
ένας ωκεανός κλαίει και βογκά
μες στα στήθια μου μουγκά.
Και νοιώθω τον βόγκο του σαν να
μου λέει ψιθυριστά:
-Έρωτες, θανάτους και μίση
η σιωπή σου θα ιστορήσει!
Τώρα κοιμήσου!
Έχασες στην γη την ψυχή σου!
Μ’ απόψε, που άγρυπνη πάλι μιλώ με τις σκιές,
την χόβολη όπως ανακάτευα της καρδιάς
ξάφνου με μιας
από ζωής αποξεχασμένες στιγμές
αναμνήσεις ζωντάνεψαν γλυκιές….
κι ω, η ψυχή μου, που στερεμένη μοιάζει τώρα βρύση
πόσο λαχτάρησε κείνες τις άμετρες χαρές να ξαναζήσει!
Την χαύνη πύρα του ήλιου ν’ απορροφήσει…
Με τ’ άγιο βήμα της αγάπης πάλι να συντονιστεί,
στο βωμό του Έρωτα να πάει να προσκυνήσει
μ’ ονειροθάμπωμα να με κρατά δεμένη
για την ώρα της φωτιάς την καλή
που η ψυχή μου ακόμα προσμένει,
στην φλογοβόλο του πηγή
-πριν φθάσω στης ζωής την δύση-
αδίψαστα Φως να πιεί,
να πιεί και να μεθύσει……
Αχ, σύνελθε απ’ το ποθούμενο,
σύνελθε ψυχή μου και πίσω μην στρέφεις
τ’ αχνάρια σου στην γη να βλέπεις.
Αγκάλιασε όλα τ’ αγαπημένα σου
μαζί και τα ξερά και τα ρημαγμένα σου.
Πνοή διαβάτρα η ζωή.
Των πόθων σου την θλίψη μην την διαλαλήσεις.
Πρεπούμενο,
μες στην κρύα σιωπή να την αφήσεις
ώσπου για κάθε όνειρό σου,
για κάθε της καρδιάς καημό σου
η μεγάλη νύχτα θα φέρει τον λυτρωμό σου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου