Συνθήκη

Η ομίχλη παραποιεί τα τούβλινα φυλάκια σε μικρούς ναούς
    φυτεμένους στη λάσπη
ίχνη οριοθετούν τη λοξή γραμμή μέχρι το φάρο -
   στο άκρο του τέλους του κόσμου.
Ακόμα και τώρα οι ώρες μοιάζουν
να αντικρούουν τη μορφή μου
 -φευγαλέα σκιά-
λίγο πριν η ανωνυμία με εξαφανίσει μέσα στο πλήθος
κρατώντας του χρονοδιαγράμματος τις παρτιτούρες.
Οσο γέρνει ο κόσμος τόσο πιο πολύ μαθαίνω να ισορροπώ
κι ας κυνηγώ τη ζωή, ανώφελα, καθώς ο ουρανός την επιμηκύνει
στη δραματική του έλξη.

Ακολουθώντας το μονοπάτι που κάποτε άνοιξαν αρχέγονες δυνάμεις
αγγίζοντας τα σημάδια του χρόνου
   εκεί που σμίγει η κόλαση με το χώμα
τη στιγμή που ο αέρας μεταμορφώνει τα δέντρα σε πολεμιστές, σκύβοντας
ανηφορίζω ξανά προς το επίπεδο γαλάζιο
    πριν εξατμιστεί σαν υδρατμός
- οι δροσοσταλιές εφεύρουν σιωπηλούς ύμνους για το θάνατο
όταν το στυγερό ράμφος της αυγής
   τραυματίζει την επάνοδό μου στο τώρα.
Ακόμα έχω τη δυνατότητα να ορίζω φανταστικές νήσους.
Τα αιχμηρά κυπαρίσσια συμμαχούν με τις χέρσες εκτάσεις
- ενάντια στη νύχτα
τα τριζόνια θρηνούν για τις απώλειες κι αυτής της ημέρας
   στην αθόρυβη ενδοχώρα των βλεμμάτων.
Πίσω από το πρόσωπο λεηλατούνται τόσες πράξεις
πνιγμένος στο ίδιο μου το αίμα, -έτσι πρόδιδε το όνειρο-
   όσο με αποσυναρμολογώ
τόσο επιβεβαιώνεται μια ακόμη σιωπηλή νίκη.

Λαφυραγωγημένα βλέμματα και αόρατες εικόνες
που ακόμα συμβολίζουν κάτι, άγνωστο τι.
Ακούγοντας τη βουή των νερών
προφυλάσσοντας το μυστικό της Πασιφάης
 εδώ, στο πιο απόμακρο μέρος όπου οι ζωές επιθυμούν
να ανταπεξέλθουν
η ανθρώπινη αξιοπρέπεια τις επαναφέρει στο προσκήνιο - απολιθώματα.
Σκευωρία η διάρκεια.