«Η νύχτα ήταν θερμή, ένα μικρό φεγγάρι με άσπρα δόντια άνοιγε λαγούμια στον ουρανό και η γυναίκα, απέναντί του, ήταν αληθινά συναρπαστική. Είχε μια χαλαρή, λίγο νωχελική στάση κι ήταν μισόγυμνη. Όμως τον κοίταζε ακίνητη, σαν πετρω-μένη, μέσα στο μισοσκόταδο. Τον κοίταζε με χαμηλωμένο βλέμμα, μάλλον από θλίψη παρά από ντροπή. Η χωρίστρα, γραμμή στη μέση της απαλά κυματιστής κόμης, η μύτη κατέβαινε έντονη στο κάπως αγορίστικο πρόσωπο, τα χείλη όμορφα αλλά κλειστά, προφανώς από πείσμα. Ο Ορέστης ταραγμένος, φλογιζόταν από την επιθυμία ν’ αγγίξει τα γυμνά στήθη της, που τα συγκρατούσαν ωραίες καμπύλες και προβάλλανε άφοβα οι διεγερμένες ρόγες. Να κατεβεί το πεινασμένο χέρι του προς τον βαθύ αφαλό, στο κέντρο μιας λείας σμιλεμένης κοιλιάς. Στον βαθύ αφαλό, που προμήνυε κάτι πολύ πιο βαθύ και μυστηριώδες, κάτι αβυσσαλέα ηδονικό. Αυτό που μόλις έκρυβαν οι πτυχές του μισοκατεβασμένου ενδύματός της».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου