Όρθοστασία (απόσπασμα

ένα σφάλμα 

Στο χαρτί ζωντάνεψα
τη Λευκή Πολιτεία.

Αστόχησε μιά μελανιά
και τη μαύρισα ολάκερη.

============================

Δημόσια πλεκτάνη

λόγω Ντίνου Κονόμου
δέκα χρόνια μετά...

Τό σπίτι μπουκαλάκια υπομονής
κι άρωμα ναφθαλίνης
νιότη πριονισμένη από νωρίς
μ' εξώφυλλα λιμπρέττο
χάρτες
χαρτιά παυσίπονα
ζωύφια χαρτοφάγα

έε, και μετά;

Γραμμένα τα 'χεις τα γραφτά
δέκα χρονώνε μέρες

έε, και μετά;

Μεγάτιτλοι αμνηστεύονται
τ' άχρηστα συνωθούνται

πρωτοσέλιδη απόγνωση

η λιγοσύνη βλέπεις μεταπλάθει το νησί

και δημοσία πλεκτάνη
όχι βροχή
μήτε φιλί
μήτε χειμώνα εφέτο
σκόνη Νοτιά
γνώση φωτιά
και λόγια τροχισμένα
παρωχημένα οχήματα
όνειρα πάλι καυστικά

εικονογραφημένα.

=========

Αγοραίον

Έχει κ' η δημοκρατία τη δικτατορία της.

Καιρός λοιπόν επίκαιρος

του δούναι και λαβείν
για τον γραπτό διάκοσμο
και τα μεγάλα φέγγη
τον πόνο τον ευτράπελο
τον μόνο λιθοξόο
τα πάνω

κάτω αποξαρχής

κι όλοι ευχαριστημένοι.

Τί τους κοιτάτε τους νεκρούς
και κακομελετάτε;

Στό συνοικέσιο το εδώ
οικείος δεν υπάρχει
είρωνες μόνο πρόδρομοι
κι αυτοί αγγελοκρουσμένοι.

========

Τεχνηεντως

Τής Άριας Κομιανού

Μεγάλο πένθος η Ομορφιά
πολύ μεγάλο πένθος
σου λέει ξάφνου

το και το

κι αρθρώνονται όλα ουδέτερα
κάτι σαν πρώιμο πρωί
ή
μιλημένο γιόμα.

Χαρτιά δακρύων προσανάμματα
φτερολογήματα του νου
η Ανάγκη εν πρώτοις

κι ονοματίζεις τα βιβλία παντεπίσημα
νιάτα που λες χαρακτικά
τα σύνεργα του πάθους οπωσδήποτε.

Τώρα
σκιαγμένα τα πουλιά
κουρνιάζουνε στης Άριας
ενώ το πάντιμο καφέ
κορτάρει με το μαύρο
κ' οι πέτρες λουλουδίζουνε.

Εδώ λιγώνει ο θάνατος
η Αγάπη ξυλουργείται
με τέχνην ειρηνόχυτη νικάς τα κατά κόσμον
σανίδες καλοθύμητες
σχεδόν σχεδίες

για πέρα.

========

 Ανώι

α'

Τό πολύ του νιπτήρα
κατάπιε τα δάχτυλα
τον ενικό της ευγενείας

με τα e-mail του

τις λάμνιες πρώτα του νερού
ύστερα εσένανε.

Άα, μωρέ ψεύτη Αρχάνεμε
του Μαρασμού προεκτύπωση
και τί χοροί
τί κύμβαλα

πύρ ομαδόν

μάς παίζονται...

β'

Στ' ανώι του νου
στα φωτανάμματα
ψυχανεμίζομαι βροχές
κι άλλα προσόμοια
λόφους λοφία

κι αναδύεται
δωδεκάορτη
άγγελος με φύλο
η Ποίηση.

Άν τότε ακόμη το μπορείς
απ' τα νερόμαλλά της
πιάσου κι ανέβα.

=========

Νομίσματα

Σά να χαϊδεύω υπέρπυρον
όλα μαζί τα ορέγομαι
τα τιμαλφή του βίου

(συλλέκτης νομισμάτων ο Καιρός
ενίοτε αργυραμοιβός
των αφορμών γνώστης βαθύς).

Παρεχτός την Αγάπη
τα λοιπά σε αμοιβαία

γι' ασφάλεια

κεφαλαία εξάπαντος
για να κρύβεται η πεζότης
με τον ήλιο σου μάρτυρα
για να λάμψει αλήθεια.

Σά να γυαλίζω ιστάμενον
όλα μαζί τα ορέγομαι
τ' ανωφελή του βίου

(συμβία μου Ποίηση
και μητριά μου
για Σέ τα λέω).

Τά βλέπω νάρχονται:

Σοροκολεβάντες εν ορμή
τα μέσα μας ολόδεντρα να σμπαραλιάζει
τα κεραμίδια να μάς παίρνει

και τη λεμονιά

να μαγαρίζει τα πηγάδια
με το μισό χωριό να παιδιαρίζει
κι ανεπάγγελτο τ' άλλο να γυρίζει πλευρό.

=======

Επιτραπέζιο 

Σέ ύστατη ανάλυση ο Έρως αυτός
δεν μπορεί
παρά να συμμαχήσει με τους υπόλοιπους.
Ζήτω λοιπόν
η καλότατη ροπή μας πρός τον Φόβο
των μαθητών πρός τα γκράφφιτι οπουδήποτε
ή των φωτογράφων πεζοδρομίου
να σου εισπράττουν το αρνητικό του προσώπου
αντί μιάς πρόσκαιρης χαράς του θετικού

έτσι που μόλις το θελήσει ο Χρησμωδός
απλώνει επιτραπέζιο
και μεταθέτει πέρα-δώθε
τον Άλλον που του κρύβεται,
την Παραδίπλα εξάπαντος...

Και να
συντρόφοι ευ-

δαίμονες

μερίδες αλωπέκων
μνήμες κυανωμένες εξαρχής
τηλε-ρεζίλι ωστόσο
(ούτε πια να πεθάνουμε δεν βρίσκουμε ησυχία
σου μεταδίδουν απ' ευθείας τον ιερό σου ρόγχο
και πάει

ξεφτιλίστηκες).

Μπορεί ο αχός του τσεκουριού
να βρίσκει στην καρδιά μου
οι σαϊτες των φώτων επίσης
μα δεν μπορεί
κάποια λύση θα λύσει τα κομπιασμένα της μαλλιά
ή των αλόγων τις ουρές
στο στοιχειωμένο σπίτι.

- Τί κάθεσαι και κλώθεις όλη μέρα
 σχέδιο για τον κόσμο απώτερο
 κι όλο μου οικονομείς τα πράγματα;
 Τί με κρατάς πανώριμο στα χέρια σου καρπό
 και δεν με στίβεις;

- Έλα μου, μην ντρέπεσαι.
Έλα μου, να σε μάθω να διαβάζεις.

=======

Γεροντικόν

Όπως τους βρήκες
έτσι σχεδόν και τους χάνεις:

Μέρα μεσημέρι
με ωδίνες δημόσιες
και βόμβο μελισσών απ' τα παλιά
με τ' αγκωνάρια του σπιτιού

εδώ και κεί κατακαμένα

τη φιλαρμονική των μυρμηγκιών

εν παρατάξει και πομπή

εκτάκτως παιανίζοντας
τα Μαραμένα φύλλα.

Φίδια της βροχής
και πως απ' το ξημέρωμα φυσομανάνε
(Εφραίμ του Σύρου ανήμερα)
τόνοι λανθάνοντες
του παίρνω και περνώ
του γερνώ και του γέρνω
αργολογίας πνεύματα
ρόγες που τρών τα πετεινά
και κείνες πολυστεύουν.

-Σφιχτά στη φούχτα
κράτα ό,τι έχεις
κι άν καείς
νου να τηρείς
εόρτιο διάκοσμο
και μάτι απλό.

========

MATER DOLOROSA

Χειμώνας κακογράφος και πάει λέοντας
με το χί και το σίγμα του
δόντια πονετικότερα
με το Φλεβάρη Κάλβο του
και το Μάρτη Σολωμό
με φωτισμόν ολόκορμο
από κείνον κυριακάτικα του Ονείρου.

Άα μωρέ πατρίδα ευφάνταστη
πατρίδα ιδι-

αιτέρα

πλεχτό ξηλωμένο
μα βολικό μου έτσι κι αλλιώς
ωδοποιούς εξ αμελείας απόχτησες
περίπυστους
από νωρίς να ξε-

καρδίζονται

στις λακκούβες των λέξεων
ή στα όμβρια χαμόγελα

για ν' ανοίξει επιτέλους ο δρόμος
και να περάσει μύρα χέουσα

ντάλα μεσημέρι
ως είθισται

η Mater Dolorosa.

======

Χρυσά ματάκια

Τί τα σκουπίζεις τα μάτια
να δείς τα ποιά;
Τί να τα εισπράξεις θέλεις τα χρωστούμενα
που χορταριάζουν ολοένα οι αυλές
κ' οι μακρινοί σου εντέλει συγγενείς
καρφώνουν τα πορτοπαράθυρα

και πάει τετέλεσται...

Γιά δές:
Βουρτσίζω τη ζωή μου απ' την αυγή
πάλι και πάλι

(τί πιτυρίδα ονείρων
πυρίτιδα υγραμένη)

γύρω αργυροί πολεμιστές
και σκουλαρίκια περιωπής
βρέφη της παραφίνης ευτραφή
χρυσά ματάκια
πρωινός παγετός του Μαρτίου
βιολέττες εκδικητικές.

Ο πόνος για τα πράγματα δε με ταπείνωσε
κι αποξαρχής να κυθηρίσω εβάλθηκα
έως θανάτου υπόχρεως

ενώ εσύ σε ανώγαιον εστρωμένον
με βέργα να με σωφρωνίζεις κυδωνίτικη επιμένεις

αλλά που...

======

Μ΄ένα Σαρκίο Νυκτός

 

Τόσο αδιάβαστο κόκκινο εδώ
μ’ ένα ξήλωμα τόοοσο στην πλάτη

να μπαινοβγαίνουν αέρηδες

κατ’ όνομα οι αγάπες παρούσες οι εκλεκτές
ή
και το αίμα το κακό.

Μ’ ένα σαρκίο νυκτός
και τίποτ’ άλλο
ψηλαφητά στη σκάλα
κι όλο τρίζοντας αφού δεν έχεις τη φωνή και δεν μπορείς να σώσεις
πάρ’ την αφή σου Κομμοδέ
και ρίχτη του σκυλιώνε.

Τήν Ουσία να ορέγεσαι τώρα
στην ουσία ουδείς
ένα κι ένα μυρίζει απουσία
τ’ αγάλματα εν αγνοία τους έτσι

κι αλλιώς να 'ρθούν τα πράγματα

μη γνοιάζεσαι

θα βρέξει…

====== 

Ορθοστασία 

Πλησίον σου όλα:

Σπίτια καλόσπιτα
με βιολέττες κι αρμπαρόρριζα

γι' άλλοθι

σα να εκπαιδεύεται ο Θεός

στην αποστήθιση

θυμός κεκαλυμμένος.

Άχ αυτή των Ελλήνων η θλίψη
ερωδιός ερημοσπίτης ο παππούς
με σπάει αμύγδαλο
ευσυγκίνητος ο πατέρας

με το παραμικρό

κι ο Χρόνος μεταπράτης.

======

Σαν Επιτύμβιο

 

Αρνήθηκα σταυρό της γυναικός μου
τάβαλα μαζί του ευθέως

μα τα βλέπω:

Παιδιά
πηγαινέλα
σκυλιά

λασπόνερα
και τραμουντάνα μου υπομένεις

ψυχοπαράσκευο οι λοιποί
μα εγώ σου εναποθέτω εφημερίδα.

Άν τάξερα τα νέα ο καψερός
όχι το μάρμαρο
χώμα θα σου άφηνα
χώμα
για να φυτρώνουν του Φωτώνε τα σπαθιά
κ' οι κλάρες του Βαγιώνε.

========

Των σκιών 

Μνήμη Δ.Ζ.

Εσπέρας με οφθαλμόλουτρο
κι απ' την κουρτίνα

μόνο φώς

θροϊσματα γάμου ευτυχούς
ήσκιος η Αγαπημένη

ώσπου ο καιρός
κακόπαιδο
τα κλώτσησε κι εσπάσαν.

-Τώρα τί βλέπεις;
-Ουρανό

το μέγα μπανιστήρι.

==========

Νύξεις Ανοίξεις

 
Κρυφτό με το φώς κι ο λόγος σου άρραφος
θάμβος δακρύου.

*
Κάψε με κάψε με τη στολήν ολόσωμο
πύρ ακάματο.

*
Αθεόφοβη σε πουλεί και σ' αγοράζει
σπείρα των φίλων.

*
Ανοιχτομάτης μίμος εκ του προχείρου
σε θεατρίζει.

*
Γιά οθόνιο κλέψε μου απ' την απλώστρα
ό,τι πρόχειρο.

*
Πού κλίνετε το μίσχο λουλουδάκια
κόμπο τον κόμπο;

*
Έρπουσα η μέρα του θανάτου δέλεαρ
κηρύσσει έαρ.

*
Νύξεις ανοίξεις κορμοί της εμπαθείας
ιμερότροποι.

*
Σπυριά της δάφνης κολώνια λεμονάνθι
λιωμένα όλα.

==========

Επικούριος Απόλλων 

-Σεμνά δεντράκια των Βασσών
και τί χαζολογάτε;
Τά μάθατε απ' τον κόσμο τα στερνά;

Η νέα πανούκλα ολοταχώς
ο πόλεμος που ασθμαίνει
κι ο Ικτίνος στη Φιγάλεια
του καφενέ ακαμάτης.

-Κοπέλλες του Άδυτου ορφανές
ποιά θέρμη σάς πονάει;

-Ο συντριμμός του Σκεπαστή
στη συννεφιά η καλύπτρα
βραγιές του αγέρα
του θεού σπέρματα λιθωμένα.

=======

 

ΛΟΓΟΥ ΠΑΙΓΝΙΑ
ΓΙΑ ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ

Άδηλο Σώμα κρουστό της θάλασσας με χαμηλές βροχές ωσάν από τα δάκρυα τα πολλά τιρτίρι οξειδωμένο και μόνο μιά λάμψη ατσαλάκωτη δειλή σπιθίζει απ' τον καθρέφτη φιλί της ευγενείας μ' επίθετο κι ο τόπος ανοιξιάζει.

Επωδός Α' Φιλώ σε terra incognita της πέτρας θυγατέρα εταίρα ευλαβικών παθών μικρών θεών εσπέρα ξέρες λοιπόν πολύξερες και νάξερες τί ξέρω...

Πρόδηλο Βουές των βράχων εμπαθείς αχός αρχαίας αγάπης αντρογυναίκες κολοσσοί κοπέλλες μικρομάνες που κάθε Ψυχοσάββατο ψηφαριθμούν τους άντρες κι αποχιονίζονται.   Νάνι το, που να το χαρώ σαν η ελιά το φύλλο -Άχ Έρωτα πονετικέ που εχύθηκες κι εχάθης;   σαν τα πουλάκια το νερό και τα βουνά τον ήλιο. - Ήταν ο χάρτης σας γερτός κι απ' τη γωνία εβγήκα.

Επωδός Β' Δέν είν' χελιδονίσματα της ενδεκάτης μούσας μήτε παραξυπνήματα όξω απ' την κουνουπιέρα μόν' είναι χτύπος της καρδιάς σα χτύπος του αργαλειού της ώσπου σημαίνει Κυριακή και του Αγίου Θανάτου.

Πασίδηλο Εφ' όλης της ύλης κεντράρω για το μέγα μικρό Λυθράγκωμη Αλικαρνασό στη Ρόδο πηγαινέλα στις πόλεις άπολις λοιπόν εσύ χωρίς εσένα κι ό,τι σου λάχει τυχερό πολύ μην το πιστέψεις σ' εποχές αποχών άλλην έγνοια μην έχεις το νου σου στη φλόγα το νου σου μικρή μου Ειρήνη μην καείς και πως θα πάς σχολείο...

Επωδός Γ'

Ρίγος
απ' το πολύ το πως
και πάλι ρίγος.

Λίγος
μπροστά σε τόσο φώς
πολύ πιο λίγος.