Φεύγουμε...

 «... κι η διαδρομή, μια σταθερή περιστροφή.
                                              Μια μεταμφιεσμένη ακινησία.»
                                                                   Ορέστης Αλεξάκης

Να περιφέρεσαι από ενοχή σε άφεση
από σπατάλη σ' ερημιά
και να χαϊδεύεις τον ίσκιο των χεριών σου.
Να δωροδοκείς τα βιβλία ν' αποσιωπήσουν
     - έστω και για μια νύχτα -
τη σιωπηλή διαδήλωση των σκοτωμένων ηρώων.
Να κρύβεις κάτω απ΄τα ρούχα σου τη λύπη
και σαν λαθρέμπορος να μεταφέρεις κάτι ενθύμια
      παιδικά
μια ξύλινη γέφυρα κι ένα δωμάτιο γιορτής
για την ενηλικίωση των λέξεων.

Φεύγουμε...
Κι έξω μυρίζει γιασεμιά∙
στον αυλόγυρο της εκκλησίας ο σχολικός θίασος
ανεβάζει μ' επιτυχία την Αποκαθήλωση.

Τι ανοιγοκλείνεις τη διαβασμένη εφημερίδα;
Η μέρα σφράγισε τα μυστικά της
η ξαφνική νεροποντή ξέπλυνε τον παλιό σταθμό
έσβησαν κι οι φωτεινές επιγραφές.

Κανείς δεν έμεινε για να μας μεταπείσει.