Η μάνα έγνεθε και ύφαινε ολοχρονίς τα βράδια
το πρόσωπό της έλαμπε πύρινη γλώσσα της φωτιάς
έστριβε στο μαλλί στημόνι-υφάδι προσευχή
τα όνειρα και τους καημούς τις προσμονές
τις ταπεινές της προσδοκίες:
Να ευδοκιμήσουν τα σπαρτά να’ ναι γεννήματα
να αυγατίσουνε τα ζωντανά
Έρχονται χρόνια δίσεκτα
Να’ ναι το σπιτικό γεμάτο
…Όλο έγνεθε και ύφαινε και έπλεκε τα βράδια
κι ας έβρεχε πικρή βροχή στα σωθικά της
ποτέ της δεν επρόλαβε να μεταλάβει απ’ τη ζωή χαρά μια στάλα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου