σε παζάρια διεθνή.
Δεν αρνηθήκαμε
τα τραγικά μας λάθη.
Ζήσαμε σαν τον πεύκο
που μεγαλώνει αργά
πίνοντας νερό αλμυρό,
που χύνει τα δάκρυά του
σε κάθε τσεκουριά.
Οι ρίζες μας βαθειές
στο χώμα των αιώνων,
κραυγές καθάριες,
διαλύουνε του κεραυνού
την απειλή.
Δεν αρνηθήκαμε τα λάθη μας.
Μόνον
την ευτέλεια αρνιόμαστε
στα νύχια άπληστων τοκογλύφων.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου