Ορφέας Δροσουλίτης

Και όταν
η κόκκινη ομίχλη διαλύθηκε
διέκρινε πως ο ορίζοντας
ακόμη πιο ακαθόριστος ήταν.
Και το πραγματικό τοπίο έρημο
δίχως πεταλούδας χορό
χωρίς την μοσκοβολιά των ρόδων
και ούτε αλόγων καλπασμό
κι η στέρνα ξεραμένη.
Μία ψευδαίσθηση οδυνηρή,
αστραπή που σημάδεψε το είναι της
με ουλές προσμονής.
Έτσι σαν σε νάρκη παρέμενε
τον χρόνο σιωπηλά ν` αποκοιμίζει.
Και ο Ορφέας,
Δροσουλίτης ήταν ο Ορφέας
και κείνη μία Ευρυδίκη
που θαμπώθηκε
από της φύσης τ` ανερμήνευτα παιχνίδια.