"Μαθαίναμε να ζούμε, ήθελε πραγματικά χρόνο να αγαπάς αληθινά/ όσο αυτό
κι αν φαίνονταν ανέφικτο, μακρινό στα χρόνια/ ατέλειωτη αγάπη, πως να
χωρέσει σε λίγα τετραγωνικά και δυο καρδιές;/ κι όλο τον ουρανό να
έδινες, πάντα ήθελε περισσότερα, για να σταθεί σωστά/ τελικά
συμβιβαστήκαμε, δώσαμε ότι είχαμε, δανειστήκαμε κιόλας/ μόνο έτσι θα
μπορούσαμε πραγματικά, να ζούμε, να ελπίζουμε/ αφήσαμε στην άκρη τις
μεγάλες λέξεις, τις υποσχέσεις χωρίς αντίκρυσμα/ και να ξαφνικά
ξεπεράσαμε τον ουρανό, ίσως κι ακόμα παραπέρα, σκέτη αγάπη η απόσταση."
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου