"Πάντα είχαμε πρόβλημα με τους βαρβάρους, είτε έρχονταν από μακριά, είτε
κοντά μας λικνίζονταν/ ήταν μια σχέση άρρωστη στα χρόνια, μα επιζούσε
αιώνια κοντά μας, μαρτυρικά μας φέρονταν/ τίποτα από την πατρική γη δεν
θύμιζε τον χώρο μας, μόνο υποβασταζόμενα αγάλματα πωλούνταν στα σαλόνια/
δείγμα πολιτισμού ίσως και ιστορίας, κακιάς ιστορίας με χρεωμένη την
απουσία μας/ γνώρισα χθες ένα βάρβαρο, ακόμα πονάνε τα πλευρά μου, τόσο
σκληρά μου μίλησε/ κι έναν άλλο που πεινούσε και με γλυκιά γλώσσα
άρπαζε, ότι μπορούσε να γεμίσει την πείνα του/ απελπισία, κοίταξα τον
καθρέπτη, έμοιαζε απέναντι η εικόνα μου αλλοιωμένη, σαν βάρβαρο μου
θύμιζε/ τρόμαξα, είχαμε γίνει τόσοι ίδιοι, πως να μας αποκλείσουν τα
σύνορα, το φως, το μέλλον."
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου