Μαρισελ

Θυμάμαι πως ήσουν
σαν την θρυμματισμένη άνοιξη των ρόδων,
ή σαν τα λόγια που ψυθιρίζουν τα παιδιά
χαμογελώντας στα όνειρά τους.
...
Στην τελευταία άμμο του απογεύματος ξάπλωνες
φορτωμένο χάρη το σώμα σου αντιλόπης
κι η νύχτα έφτανε στα γυμνά στήθη σου
όπως επιβιβάζεται η Σελήνη στα πλοία με πανιά.

Και τώρα, Μαρισέλ, η ζωή περνάει
χωρίς καμιά στιγμή να φέρνει τη χαρά...

Έπρεπε να πεθάνει μαζί μας ο χρόνος,
ή έπρεπε να μ' αγαπήσεις όπως εγώ σ' αγαπούσα.