Ανακύκληση

η  εν κύκλω

                                επάνοδος

                                                στροφή

                                                επιστροφή

                                    μνήμη Κωστή Παλαμά

                                    στα πενηντάχρονα

                                    του θανάτου του

1.     ξύπνησα

να ’βρω

τη ροδο

γελούσα

που κορφο

λογώ

πλάση

κεράσι

ουρανό

ήλιο

τοπάζι

χέρι

έν’  αστέρι

δίνω

και παίρνω

λύτρα

2.     τ’  απόκρυφα

 των κύκλων

           μιλώντας γιγαν

           τεύεις

           διαβάζω στο σκολειό

           υπάκουος δένω

           γύρους

           ζώνη που μιλείς

           γλώσσα ερωτική

           δικά σου

           όλα τ’ άνθη

           όλα τα φιλιά

3.     η θάλασσα

το πλάθει

το κύμα

το κορμί

μέτρο

υγεία

πλην τάξη

μα ποιός

θα κόψει

τ’ άνθη;

4.     λίγωμα το κορμί

και το φτερό

σαλεύει

το δυναμάρι που το δέρνουν

τα νερά

χτυπά η καρδιά

κι απλώνονται τα χέρια

ένας και δυό

βιβλίο και τυλιγάδι

βαριά σταμνιά

και οι σάρκες τους

μετάξι

5.     χλωρά νερά

γυρεύουν

ταξίδια

τρεχαντήρια

άτι

που αγριεύει

η ακροθαλασσιά

η οργή

βαρύ το πόδι

το χέρι – όλο φώς;

6.     η σάρκα

η γλώσσα

η κούραση

μου ξύπνησε

το τέρας

ένας αγέρας πλάθεται

η έγνοια

-μια πεταλούδα-

και το ποτήρι

το κρασί

και ο κομμένος

κρίνος

ανθός

στον ίσκιο καίγεται

στη φλόγα

παίρνει σχήμα

7.     ποιο σαράκι

τρώει το νου

τ’ ουρανού;

το βιολί

μιλεί και βλέπει

και καλά κρατεί

γλυτώνει

όποιος απόκριση να δώσει

δεν μπορεί

8.     το σίδερο

 παράτα

 αφύσικο

 λουλούδι

 αλλού είναι

 το κλειδί

 λάμια

 γοργόνα

 η φλόγα

 το πρόσωπο

 το σώμα

 τ’ όνο

μα δεν αρκεί

9.     θα διώξω

τα όξω

 το ουράνιο

 τόξο

 δεν ξέρω τίποτε

 το αίμα σου

 το χτήμα σου

 στα θράκια του κακού

 η Φοινικιά σου

 για άλλο δεν φελάν;

 δεν ξέρω τίποτε

 θα διώξω

 τα όξω

 το ουράνιο

  τόξο