Σιωπή

Μίλα μου με σιωπή, σαν εκείνη που επιζεί μες στην άφραστη παλαιότητα

κάποιας θερμής νυκτός.
Άγγιξε το πρόσωπό μου με σιωπή, όμοια με ετούτη που χαράζουν χέρια

ερωτευμένα σε ανύσταχτα κορμιά τις ώρες της αναπλάσεως των

εφήμερων, ερωτικών σπασμών..
Κοίτα με σιωπή, σαν αυτή που φορούν τα αδειανά βλέμματα των

εράσμιων, φερέγγυων αγαλμάτων, καθώς συνωστίζονται σε

προσόψεις και αίθουσες μουσειακές.
Και ύστερα, με μια κραυγή σύθρηνη, σπαραχτική κοινώνησέ με τον

πάνσεπτο, αρχαίο λόγο των σπασμένων βωμών, των φιλέρημων

ιερατείων.
Τούτη η σιωπή χίλιες φωνές σταλάζει.
 Περισσεύματα πάθους, φθαρμένα, κουβαλά και όλο εντείνεται.