"Έρχεται η ώρα που γίνεσαι τόσο αγνώριστος/ εκεί που σιωπούσες κι
άκουγες ταπεινά, εκεί που χαιρετούσες μελαγχολικά/ σηκώνεσαι, μετράς τον
χώρο γύρω σου, όλο τον κόσμο, είτε κάθεται, είτε όρθιος στέκει/ και
φωνάζεις, αδειάζεις τα πάντα σε μια στιγμή, ξεσηκώνεσαι, πετάς τα
πράγματα/ μετά οργισμένος ακόμα, κοιτάζεις τι έμεινε όρθιο, χάνεσαι, δεν
ελπίζεις λησμονιά/ λιποθυμάς και περιμένεις, έστω ένα παράδεισο, ακόμα
και μια αξιοπρεπής κόλαση, κάτι διαφορετικό, ξένο/ όμως συνέρχεσαι
γρήγορα, τι κρίμα αλήθεια, όλοι κοιτάνε την τόση αυθάδεια/ του προσώπου
σου την σιγουριά και γελάνε, άλλος ένας ευτυχής, στην τόση παράνοια."
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου