αρπάζοντας
τα μυθικά μου πτερύγια
τα μαλλιά
το στόμα
τους αστραγάλους…
κι η θάλασσα
υπνωτισμένη
κι όλες της οι μέδουσες
πάλλονταν
πορφυρές
μέσα στον αφαλό
του Έρωτα
τότε δεν βγήκες
από μέσα μου ποτέ….
Άχραντα μελάνια
Γέμισε το πέλαγο
Από στύση
Σύμπαντος σώματος
Σαν
Λύτρωση
από Πνιγμό
σαν
Επιβίωση
από Πόθο
Σε ρουφάω ακόμα…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου