Σε υγρά μονοπάτια βαδίζει η σιωπή
είναι οι δρόμοι από δάκρυα
που χάραξαν τα μάτια μου
για τη ζωή μου που έμεινε μισή
στο τραπέζι ο καφές έχει κρυώσει
αλέθω δάκρυα και στεναγμούς
φτιάχνω βαρύ χαρμάνι τους καπνούς
ηχούν οι λέξεις που είχες απλώσει
φυσά βόρειος λυγμός όλη τη μέρα
στο γέμωμα της μέρας λιώσαν τα δάκρυα
το φεγγάρι γελάει τις νύχτες εδώ πέρα
ζυμώνω τις θύμισες στα δικά σου μάτια
το ξέρω έφυγες και δε ξαναγυρίζεις
είναι όμως τα τραγούδια η αφορμή
που στην καρδιά μου κάθε στιγμή
αγάπη εσύ να μου θυμίζεις
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου