Το Μονοσύλλαβο Τίποτα

Γεννήθηκα μέσα στη ζεστασιά
ενός αρχαίου αιώνα,
το ένα του πόδι κίονας
μαμούθ,
βούλιαζε στην κινούμενη άμμο
στην ιερή υγρασία
από παρελθόν,
και τα άλλο
δρασκέλιζε την παγωμένη
εύθραστη λίμνη
από μέλλον

το κύμα,
που μ έσπρωξε έξω
-μιας μήτρας κολυμπήθρας-
τρικύμιζε στην αμφιβολία..

το ίδιο αίλουρο βράδυ,
είχε κιόλας γονιμοποιηθεί
αστραπή
το σπέρμα,
είχα γεννηθεί ακαριαία
ερήμην

από το πολύτιμο τίποτα
από τον ανελέητο χρόνο
από το δραστικό θαύμα
κι από κεινο το υλικό
που συχνάζει στα βεστιάρια

ελαστικό
εύκαμπτο
μασκοφορεμένο
σφεντόνα είπες,
γιατί είδες να τεντώνομαι
στο θέατρο του άπειρου
σε παρασκήνια δάκρυα
κι όμως
μια άλλη σιλικόνη
κάθε αύριο
δαμάζει
άλλες γλώσσες μου
αυθάδειες

μέχρι που
και να υπάρχω
είναι μόνο
μια εκδοχή….

Κοίταζε με
Μόνο σε πλημμυρισμένο
παράθυρο Ονειρο
Εκεί που μπαινοβγαίνει
Χελιδονόψαρο
Η Επιθυμία…