still

Έφευγες διχοτομημένα
μισός Θεός
και μισός δούλος

Σ αγαπούσα και στις δυό χώρες αναχωρήσεων
Μια αυτοκρατορία από μεγαλοσύνη
και γενναία αειθαλή τριαντάφυλλα
και λευτεριά από ανέλπιστο.

Και μια εστία μικρή
Αχυρένια,
κάτω από βαμμένο ουρανό,
από μετρημένα στα δάχτυλα, κύματα
Ένας καημός
Ένα «αχ»,
πόσο σκύβει τον άνθρωπο,
πόσο κρατάει η ψυχή
Μεγαλείο,
Σαν στολή που ξεπλένεται χίλιες φορές
μέχρι να σκουριάσουν
τα κουμπιά της επισημότητας
και τα παράσημα
και να μείνει μόνο το «αχ»
Υπόκωφη ραφή
Στη φόδρα μιας ζωής…

Ντύσου
Μονάχα τη σάρκα που αγάπησα
Και φύγε
Κατακόρυφα
Σαν αγαπημένος….