το φάντασμα

Είναι μεσάνυχτα
κι εσύ σκυφτός,
μ’ ένα χαρτί κι ένα μολύβι,
περιμένεις.
Στη γωνιά καίει το τζάκι,
χορεύουν οι φλόγες,
χορεύουν στον τοίχο οι σκιές.
Το σπίτι παλιό,
σκοτεινό,
περιμένει κι αυτό το φάντασμα που θάρθει.
Μα εσύ επιμένεις.
Η ματιά σου απλώνεται στο χαρτί,
στο τραπέζι, στο τζάκι, στον τοίχο.
Οι φλόγες χορεύουν,
οι σκιές χορεύουν.
Υπόσχεση παλιά και μυστική,
το φάντασμα που σίγουρα θάρθει.
Είναι το φάντασμα που μέσα σου το κρύβεις.