""Περίεργο πράγμα αυτός ο άνθρωπος/ πάντα δενόταν με πόρνες και σκιές
ξένες/ δεν άντεχε τον ήλιο και τα φώτα της νύχτας/ τον είπαν σκοτεινό,
αβέβαιο, κολασμένο, αδιάφανο/ όμως το βράδυ, κάθε βράδυ, αφού άναβε τη
λάμπα χαμηλά/ γδύνονταν, άφηνε πάνω του μόνο τα φτερά της αγιότητας/
μετά άλλαζε με κάτι πρόχειρο, καθαρό, τα μάτια σε γαλάζια/ και έφτανε
στην πόρτα μιας γριάς πόρνης/ χτυπούσε, αν και πάντα ανοικτά του έδειχνε
η πόρτα/ χαμογελούσε, κοιτούσε, πετούσε τη γόπα μακριά,
σιγοτραγουδούσε/ όταν πλησίαζε τα μάτια της, έχω λεφτά έλεγε και τα
κρατούσε διπλωμένα/ τι θέλουν τα νιάτα σου στις σκοτεινιές μου, γελούσε
κι εκείνη/ θέλω να ζήσω τη φθορά, μου λείπει ο χρόνος ο καταδικασμένος/
σαν άγγελο με στείλανε κι όμως η κόλαση δεν έχει τέλος, να προσπεράσω/
εκείνη στοργικά πάντα, κράταγε τον διάλογο για φυλακτό/ ήταν ο άγγελος
δικός της, όσο κι άλλοι στο κρεβάτι/ μα ποτέ δεν άγγιξε τίποτα, ούτε
καμιά συγγνώμη." ς/ πάντα δενόταν με πόρνες και σκιές
ξένες/ δεν άντεχε τον ήλιο και τα φώτα της νύχτας/ τον είπαν σκοτεινό,
αβέβαιο, κολασμένο, αδιάφανο/ όμως το βράδυ, κάθε βράδυ, αφού άναβε τη
λάμπα χαμηλά/ γδύνονταν, άφηνε πάνω του μόνο τα φτερά της αγιότητας/
μετά άλλαζε με κάτι πρόχειρο, καθαρό, τα μάτια σε γαλάζια/ και έφτανε
στην πόρτα μιας γριάς πόρνης/ χτυπούσε, αν και πάντα ανοικτά του έδειχνε
η πόρτα/ χαμογελούσε, κοιτούσε, πετούσε τη γόπα μακριά,
σιγοτραγουδούσε/ όταν πλησίαζε τα μάτια της, έχω λεφτά έλεγε και τα
κρατούσε διπλωμένα/ τι θέλουν τα νιάτα σου στις σκοτεινιές μου, γελούσε
κι εκείνη/ θέλω να ζήσω τη φθορά, μου λείπει ο χρόνος ο καταδικασμένος/
σαν άγγελο με στείλανε κι όμως η κόλαση δεν έχει τέλος, να προσπεράσω/
εκείνη στοργικά πάντα, κράταγε τον διάλογο για φυλακτό/ ήταν ο άγγελος
δικός της, όσο κι άλλοι στο κρεβάτι/ μα ποτέ δεν άγγιξε τίποτα, ούτε
καμιά συγγνώμη."
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου