"Εδώ και ώρα πίνω καφέ, μια αφαίρεση η εικόνα σας, μπερδεύτηκα/
συγγνώμη, αλλά στο διπλανό τραπέζι δεν έχεις και πολλές εικόνες να
διαλέξεις/ χαμένα βλέπω τα μάτια σας, μέχρι τις ρίζες, σαν έρωτας
τραβάει και ξεριζώνει κάθε ανασφάλεια/ όλος ο κόσμος σε δυο καθίσματα
και είστε μέσα, τόσο μέσα που για λίγο σας έχασα/ όσο τα τσιγάρα κρύβανε
με καπνούς την αγάπη σας, κρατούσα βαρετές σημειώσεις/ μια φωνή
ακούστηκε, σταμάτησα να γράφω, αυτό το αγάπη μου απλώθηκε γρήγορα/
στάθηκε μέχρι ψηλά, εκεί που πεθαίνει ο ορίζοντας και διχάζονται τα
σύννεφα/ συνέχισα να γράφω, κάτι καλύτερο, όμως σταμάτησα, δεν γινόταν
έτσι/ κανείς δεν μπορούσε να αποδώσει κάτι, δίπλα σε τόση αγάπη/ πλήρωσα
τον καφέ, μάζεψα τις εφημερίδες και τις σημειώσεις μου, έφυγα."
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου