Έρχονταν, τσιμπούσε κάτι βιαστικά κι έφευγε, ποτέ δεν κάθισε άφοβα, για
κάτι παραπάνω/ μια η δουλειά, μια η ανεργία, μια η απεργία,
αδικαιολόγητα περνούσε, πάντα έλειπε κι ας έρχονταν, λεηλατούσε χρόνια
μου, άφηνε στιγμές με δυσκολία/ να με πλαγιάζουν, να σφαγιάζουν όσο
κλαίνε αδικαιολόγητα, μετά από χρόνια με έβρισε, που ήσουν φίλε τότε; η
ίδια ιστορία/ σε αγαπούσα, δεν σε απάτησα ποτέ, μα δε διδάχτηκες,
τρελάθηκες; όμως με αγαπούσες; κάποια έστω αλήθεια, όταν σιωπούσες
νοσηρά τρέχοντας την κατηφόρα/ δεν με κράτησες, δεν έσφιξες την καρδιά
μου μέσα βαθιά κάποιο βράδυ, να φωνάξω, επιτέλους άλλαξε κόσμος!
επιτέλους άλλαξε η ζωή! κι όμως ήσουν πάντα εκεί, τι κρίμα, δεν έκανες
κάτι, απλά χάθηκες, τροφή δόθηκες στη συγκυρία."
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου