Ενας δίσκος στον οποίο συμμετέχουν οι
Ισιδώρα Σιδέρη,
ο Κώστας Γανωτής,
ο Κώστας Μάντζιος
και οι οπισθοδρομικοί.
Στα ξανθά σου μαλλιά
Στα ξανθά σου μαλλιά
παίζουνε τα χρώματα της άνοιξης
νιότη που σπαρταρά
μην τη προσπεράσεις θα 'ναι αργά
Πως περνά η ζωή
μια σταγόνα που την πίνει ο έρωτας
και ξανά απ' την αρχή
τη σταγόνα αυτή ξαναζητά
Πως περνά σαν γιορτή
που την βρίσκει ο ήλιος το ξημέρωμα
άδεια κούπα κρασί
βιάζεται να τρέξει να κρυφτεί
τραγουδά η Ισιδώρα Σιδέρη
Καθαρός Ουρανός
Καθαρός ουρανός λάμπει γυμνός,
καβαλάρης λαμπρός ξεπροβάλλει,
μεθυσμένος καιρός πίνει το φως,
γίνεται πιο σκληρός κι απ' τ' ατσάλι.
Ο δρόμος ανοικτός, μοιάζει ποταμός
βαθύς και σιωπηλός, τρέχει ολοταχώς,
μας κουβαλάει και πίσω δεν γυρνάει.
Καθαρός ουρανός λάμπει στο φως,
καβαλάρης λαμπρός που σου μοιάζει,
της ζωής ο καημός είναι μικρός,
ασημένιος καπνός, ξεθωριάζει.
Ο δρόμος ανοικτός, μοιάζει ποταμός
βαθύς και σιωπηλός, τρέχει ολοταχώς,
μας κουβαλάει και πίσω δεν γυρνάει.
Ζεις πια μακριά μου
Ζεις πια μακριά μου
ψυχή της ψυχής μου
σαν πέπλο σκεπάζεις
το φως της ζωής μου
κι οι ώρες πικρές μυροφόρες
περνάνε αργά
Κι όλο σε φέρνω
κοντά με τη σκέψη
πήγε αργά
και σε λίγο θα φέξει
που νά 'σαι που να κοιμάσαι
να' ν' η ώρα γλυκιά
Και η αγάπη
γίνεται σιωπή
σαν μια στιγμή
παθητική
και η αγάπη
γίνεται σιωπή
Ζεις πια μακριά μου
το θέλησε η μοίρα
το πρόσωπό μου
το δέρνει η αρμύρα
τα κύματα σβήνω τα βήματα
φεύγουν μακριά
Στο ηλιοβασίλεμα
χάνεται η ώρα
η παραλία
απέραντη χώρα
με νέφος μοιάζει το πάθος
που μας κυβερνά
Και η αγάπη
γίνεται σιωπή
σαν μια στιγμή
παθητική
και η αγάπη
γίνεται σιωπή
ώρες μου χρωματιστές
Είσαι ο κρυφός καημός
αφέντης κι οδηγός
καβαλάρη οργή
μια χαμένη κιβωτός
που πέταξε στο φως
μέσα έχω κλειστεί
Ώρες μου χρωματιστές
σφιγμένες οι γροθιές
του ανέμου γίνομαι η ορμή
και σαρώνω τις σκιές
που μείνανε απ' το χθες
σπασμένα λάβαρα στη γη
Είσαι πέρα απ' τη χαρά
μια απάτητη αμμουδιά
σε χρυσό νησί
μακρινή στροφεγγιά
μαγεύεις τη νυχτιά
πάνω από τη γη
Κι η αγάπη σου ξεσπά
χιλιάδες μυστικά
που δεν έχεις πει
τραγουδάνε δυο πουλιά
που μείναν μοναχά
σ' ανοιχτό κλουβί...
Όλη η ζωή μας
Όλη η ζωή μας μια σταλιά
στου φεγγαριού τον μύλο
γυρίζει και φεγγοβολά
και γίνεται ουρανός
Μα πιο πολύ μια ερημιά
κι ένας χαμένος ήλιος
γίνεται πιο θαμπός
στου κόσμου την ανηφοριά
εσύ είσαι ο μόνος ήλιος
και στης ζωής την παγωνιά
ακοίμητος φρουρός...
Περάσαμε Μονεμβασιά
και πιάσαμε την Πύλο
λίγο πιο πριν λίγο μετά
θα μείνεις μοναχός
Ο Κώστας Μάντζιος τραγουδά
Μου 'πες πως θα με βρεις
Μου 'πες πως θα με βρεις
και θα 'ναι καλοκαίρι,
θα χύνετ' η βραδιά
σα πεθυμιά στη γη.
Μου 'πες πως θα με βρεις
κι ας είναι σ' άλλα μέρη
κι ας έμειν' η καρδιά
χωρίς νερό να πιει,
μου 'πες πως της ζωής
τρεμάμενο το χέρι,
μέσα στην ερημιά,
θαρρείς πως σε καλεί.
Μου 'πες πως ο καιρός
λαβωματιές θα φέρει,
μου 'πες πως ο καημός
έχει κι άλλα να πει.
Μου 'πες πως θα με βρεις
κι ας είναι σ' άλλα μέρη
κι ας έμειν' η καρδιά
χωρίς νερό να πιει,
μου 'πες πως της ζωής
τρεμάμενο το χέρι,
μέσα στην ερημιά,
θαρρείς πως σε καλεί. ( χ2 )
Επιστροφή στο Ρέθυμνο
Απαγγέλει η Κάτια Δανδουλάκη
Ρέθυμνο, καλοκαίρι του 1992:
Η πόλη αργοξυπνούσε, έτσι καθώς ανηφόριζα από την παραλία.
Περπάταγες ακριβώς δίπλα μου κι αυθόρμητα σου είπα “καλημέρα”.
Μακριά, το πρώτο φως έσκαγε στη βουνοκορφή
κι ο ουρανός δεν είχε ίχνος σύννεφο.
Βιέννη, Χριστούγεννα του 1991:
Στη Rauenstraße ο ουρανός είχε σχεδόν καθίσει πάνω στα σπίτια,
λίγο πριν αρχίσει να διαλύεται σε κομμάτια
που έπεφταν επάνω μου και με κατάπιναν.
Πάει ώρα που σε κυνηγούσα από γωνία σε γωνία,
μέσα στην αδηφάγα λαιμαργία της πόλης που μ' εξαφάνιζε.
Ανάμεσα στα δαιδαλώδη της σχήματα, τις γωνίες και τις τεθλασμένες,
το μόνο που δεν είχε σχήμα ήταν ο ουρανός.
Μόναχο, πρωτοχρονιά του 1992:
Πελώριες οι σάλπιγγες αντηχούσανε στην κεντρική πλατεία,
κάτω από έναν καθαρό, αλλά παγωμένο ουρανό.
Το μάτι μου σε πήρε ανάμεσα στο πλήθος,
αλλά τα πόδια μου ήταν βαριά, από την κούραση και την ορθοστασία.
Σε λίγο είχες χαθεί.
Σκόπελος, καλοκαίρι του 1990:
Θάλασσα και ουρανός είχανε γίνει ένα.
Ο ήλιος βυθιζότανε στην άκρη ενός γαλάζιου τοπίου
κι εγώ ονειρευόμουνα τη λεωφόρο του φεγγαριού.
Νανσί, φθινόπωρο του 1991:
Ποιος θα περίμενε ποτέ να βρεθεί σ' ένα δρόμο,
που να ονομάζεται 'Οδός της Ερημιάς μου';
Η προοπτική του χανότανε στον ουρανό.
Έμεινα εκεί ώρα πολλή, χωρίς να περιμένω απολύτως τίποτα.
Ρέθυμνο, τέλη καλοκαιριού 1992:
Ξαναγυρίζω. Δεν είχα άλλη επιλογή.
Πάντα θα ξαναγυρίζω.
Δεν είναι απλά ένας τόπος όπου πηγαίνεις, αλλά απ' όπου επιστρέφεις.
Με τα μάτια γεμάτα ουρανό.
Μόνο ουρανό. Τίποτ' άλλο από έναν βαθύ, καταγάλανο και καθαρό ουρανό.
Και κατάλαβα πως αυτός ο ίδιος ο ουρανός, θα μ' ακολουθούσε για πάντα…
η χθεσινή μέρα
Έλα απόψε
Ποτάμι αφρισμένο
η νιότη, που κυλά,
αγόρι μεθυσμένο
την πόρτα σου χτυπά.
Έλα απόψε
για να πάρει η νύχτα φωτιά,
δεν θα φύγω
προτού σου κλέψω την καρδιά.
Είσαι φευγάτο κύμα,
στα μάτια μου ξεσπάς,
μη φεύγεις κι είναι κρίμα
να με καρδιοχτυπάς.
Έλα απόψε
για να πάρει η νύχτα φωτιά,
δεν θα φύγω
προτού σου κλέψω την καρδιά. ( χ2 )
Ακολουθεί το τραγούδι "τρέχουν τα άλογα" που δεν το έχουμε βρει (στίχους και μουσική) και στο τέλος το τραγούδι : Κόλαση με παραδείσου κλειδιά
Ισιδώρα Σιδέρη,
ο Κώστας Γανωτής,
ο Κώστας Μάντζιος
και οι οπισθοδρομικοί.
Στα ξανθά σου μαλλιά
Στα ξανθά σου μαλλιά
παίζουνε τα χρώματα της άνοιξης
νιότη που σπαρταρά
μην τη προσπεράσεις θα 'ναι αργά
Πως περνά η ζωή
μια σταγόνα που την πίνει ο έρωτας
και ξανά απ' την αρχή
τη σταγόνα αυτή ξαναζητά
Πως περνά σαν γιορτή
που την βρίσκει ο ήλιος το ξημέρωμα
άδεια κούπα κρασί
βιάζεται να τρέξει να κρυφτεί
τραγουδά η Ισιδώρα Σιδέρη
Καθαρός Ουρανός
Καθαρός ουρανός λάμπει γυμνός,
καβαλάρης λαμπρός ξεπροβάλλει,
μεθυσμένος καιρός πίνει το φως,
γίνεται πιο σκληρός κι απ' τ' ατσάλι.
Ο δρόμος ανοικτός, μοιάζει ποταμός
βαθύς και σιωπηλός, τρέχει ολοταχώς,
μας κουβαλάει και πίσω δεν γυρνάει.
Καθαρός ουρανός λάμπει στο φως,
καβαλάρης λαμπρός που σου μοιάζει,
της ζωής ο καημός είναι μικρός,
ασημένιος καπνός, ξεθωριάζει.
Ο δρόμος ανοικτός, μοιάζει ποταμός
βαθύς και σιωπηλός, τρέχει ολοταχώς,
μας κουβαλάει και πίσω δεν γυρνάει.
Ζεις πια μακριά μου
Ζεις πια μακριά μου
ψυχή της ψυχής μου
σαν πέπλο σκεπάζεις
το φως της ζωής μου
κι οι ώρες πικρές μυροφόρες
περνάνε αργά
Κι όλο σε φέρνω
κοντά με τη σκέψη
πήγε αργά
και σε λίγο θα φέξει
που νά 'σαι που να κοιμάσαι
να' ν' η ώρα γλυκιά
Και η αγάπη
γίνεται σιωπή
σαν μια στιγμή
παθητική
και η αγάπη
γίνεται σιωπή
Ζεις πια μακριά μου
το θέλησε η μοίρα
το πρόσωπό μου
το δέρνει η αρμύρα
τα κύματα σβήνω τα βήματα
φεύγουν μακριά
Στο ηλιοβασίλεμα
χάνεται η ώρα
η παραλία
απέραντη χώρα
με νέφος μοιάζει το πάθος
που μας κυβερνά
Και η αγάπη
γίνεται σιωπή
σαν μια στιγμή
παθητική
και η αγάπη
γίνεται σιωπή
ώρες μου χρωματιστές
Είσαι ο κρυφός καημός
αφέντης κι οδηγός
καβαλάρη οργή
μια χαμένη κιβωτός
που πέταξε στο φως
μέσα έχω κλειστεί
Ώρες μου χρωματιστές
σφιγμένες οι γροθιές
του ανέμου γίνομαι η ορμή
και σαρώνω τις σκιές
που μείνανε απ' το χθες
σπασμένα λάβαρα στη γη
Είσαι πέρα απ' τη χαρά
μια απάτητη αμμουδιά
σε χρυσό νησί
μακρινή στροφεγγιά
μαγεύεις τη νυχτιά
πάνω από τη γη
Κι η αγάπη σου ξεσπά
χιλιάδες μυστικά
που δεν έχεις πει
τραγουδάνε δυο πουλιά
που μείναν μοναχά
σ' ανοιχτό κλουβί...
Όλη η ζωή μας
Όλη η ζωή μας μια σταλιά
στου φεγγαριού τον μύλο
γυρίζει και φεγγοβολά
και γίνεται ουρανός
Μα πιο πολύ μια ερημιά
κι ένας χαμένος ήλιος
γίνεται πιο θαμπός
στου κόσμου την ανηφοριά
εσύ είσαι ο μόνος ήλιος
και στης ζωής την παγωνιά
ακοίμητος φρουρός...
Περάσαμε Μονεμβασιά
και πιάσαμε την Πύλο
λίγο πιο πριν λίγο μετά
θα μείνεις μοναχός
Ο Κώστας Μάντζιος τραγουδά
Μου 'πες πως θα με βρεις
Μου 'πες πως θα με βρεις
και θα 'ναι καλοκαίρι,
θα χύνετ' η βραδιά
σα πεθυμιά στη γη.
Μου 'πες πως θα με βρεις
κι ας είναι σ' άλλα μέρη
κι ας έμειν' η καρδιά
χωρίς νερό να πιει,
μου 'πες πως της ζωής
τρεμάμενο το χέρι,
μέσα στην ερημιά,
θαρρείς πως σε καλεί.
Μου 'πες πως ο καιρός
λαβωματιές θα φέρει,
μου 'πες πως ο καημός
έχει κι άλλα να πει.
Μου 'πες πως θα με βρεις
κι ας είναι σ' άλλα μέρη
κι ας έμειν' η καρδιά
χωρίς νερό να πιει,
μου 'πες πως της ζωής
τρεμάμενο το χέρι,
μέσα στην ερημιά,
θαρρείς πως σε καλεί. ( χ2 )
Επιστροφή στο Ρέθυμνο
Απαγγέλει η Κάτια Δανδουλάκη
Ρέθυμνο, καλοκαίρι του 1992:
Η πόλη αργοξυπνούσε, έτσι καθώς ανηφόριζα από την παραλία.
Περπάταγες ακριβώς δίπλα μου κι αυθόρμητα σου είπα “καλημέρα”.
Μακριά, το πρώτο φως έσκαγε στη βουνοκορφή
κι ο ουρανός δεν είχε ίχνος σύννεφο.
Βιέννη, Χριστούγεννα του 1991:
Στη Rauenstraße ο ουρανός είχε σχεδόν καθίσει πάνω στα σπίτια,
λίγο πριν αρχίσει να διαλύεται σε κομμάτια
που έπεφταν επάνω μου και με κατάπιναν.
Πάει ώρα που σε κυνηγούσα από γωνία σε γωνία,
μέσα στην αδηφάγα λαιμαργία της πόλης που μ' εξαφάνιζε.
Ανάμεσα στα δαιδαλώδη της σχήματα, τις γωνίες και τις τεθλασμένες,
το μόνο που δεν είχε σχήμα ήταν ο ουρανός.
Μόναχο, πρωτοχρονιά του 1992:
Πελώριες οι σάλπιγγες αντηχούσανε στην κεντρική πλατεία,
κάτω από έναν καθαρό, αλλά παγωμένο ουρανό.
Το μάτι μου σε πήρε ανάμεσα στο πλήθος,
αλλά τα πόδια μου ήταν βαριά, από την κούραση και την ορθοστασία.
Σε λίγο είχες χαθεί.
Σκόπελος, καλοκαίρι του 1990:
Θάλασσα και ουρανός είχανε γίνει ένα.
Ο ήλιος βυθιζότανε στην άκρη ενός γαλάζιου τοπίου
κι εγώ ονειρευόμουνα τη λεωφόρο του φεγγαριού.
Νανσί, φθινόπωρο του 1991:
Ποιος θα περίμενε ποτέ να βρεθεί σ' ένα δρόμο,
που να ονομάζεται 'Οδός της Ερημιάς μου';
Η προοπτική του χανότανε στον ουρανό.
Έμεινα εκεί ώρα πολλή, χωρίς να περιμένω απολύτως τίποτα.
Ρέθυμνο, τέλη καλοκαιριού 1992:
Ξαναγυρίζω. Δεν είχα άλλη επιλογή.
Πάντα θα ξαναγυρίζω.
Δεν είναι απλά ένας τόπος όπου πηγαίνεις, αλλά απ' όπου επιστρέφεις.
Με τα μάτια γεμάτα ουρανό.
Μόνο ουρανό. Τίποτ' άλλο από έναν βαθύ, καταγάλανο και καθαρό ουρανό.
Και κατάλαβα πως αυτός ο ίδιος ο ουρανός, θα μ' ακολουθούσε για πάντα…
η χθεσινή μέρα
Έλα απόψε
Ποτάμι αφρισμένο
η νιότη, που κυλά,
αγόρι μεθυσμένο
την πόρτα σου χτυπά.
Έλα απόψε
για να πάρει η νύχτα φωτιά,
δεν θα φύγω
προτού σου κλέψω την καρδιά.
Είσαι φευγάτο κύμα,
στα μάτια μου ξεσπάς,
μη φεύγεις κι είναι κρίμα
να με καρδιοχτυπάς.
Έλα απόψε
για να πάρει η νύχτα φωτιά,
δεν θα φύγω
προτού σου κλέψω την καρδιά. ( χ2 )
Ακολουθεί το τραγούδι "τρέχουν τα άλογα" που δεν το έχουμε βρει (στίχους και μουσική) και στο τέλος το τραγούδι : Κόλαση με παραδείσου κλειδιά
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου