τὶς πληγὲς τῶν παιδιῶν
Μ.ΤΣΑΤΣΟΥ
Δὲν ἀντέχουν τὴν ἀπουσία
γὶ αὐτὸ συνεχίζουν νὰ μιλοῦν
στὸν πατέρα ποὺ ἔφυγε
ἢ νὰ δείχνουν ἔξω ἀπ’ τὸ παράθυρο
τὴ σφαίρα τοῦ φεγγαριοῦ
ποῦ ἤδη ἔχει βουλιάξει.
Δὲν ὑπομένουν τὴν ταπείνωση
γὶ αὐτὸ ἀπειλοῦν
νὰ τιμωρήσουν
ἐν ὀνόματι
τοῦ πατέρα ἢ τῆς μάνας
ὅποιον ὑποψιασθοῦν
ὅτι πάει νὰ βιάσει
τὴν εὔραυστη εὐτυχία τους.
Δὲν λένε ψέματα ποτὲ
ἔχοντας μόνο τ’ ὄνειρο γὶ ἀλήθεια.
Δὲν περιμένουν ὑποσχέσεις
καὶ δὲν φοβοῦνται νὰ χαμογελοῦν
πρὸς ὅλους ἀνεπιφύλακτα
μέχρι νὰ μεγαλώσουν
καὶ νὰ δοῦν
πόσο σύντομη ἦταν
ἡ θητεία τοῦ ὀνείρου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου