Γαλάζιο ημερολόγιο

Όταν η θάλασσα επέστρεψε στη θέση της τα βράχια ηρέμησαν από το σφυροκόπημα της και της τραγούδησαν μια σιγανή μελωδία σπαραχτική σαν προσευχή φυλακισμένου. Ίσως έτσι την ξεγέλασαν γιατί την νύχτα δεν τα πείραξε και τα άφησε χωρίς αγωνία να βλέπουν αμέριμνα το φως του φεγγαριού. Η μουσική ήταν πολύ όμορφη γιατί παρά την έντονη ψύχρα μια κοπέλα έσκυβε στις σκέψεις της χωρίς φυσικά να ακούει την μουσική των βράχων αλλά ούτε και βλέποντας την απότομη ηρεμία της θάλασσας. Το μόνο που την ένοιαζε ήταν να βάλει σε τάξη το χάος που την είχε περικυκλώσει και να του δώσει μια πιο απλή μορφή. Ένιωθε ότι ήταν πολύ κοντά σε μια λύση που βρισκόταν μπροστά στα μάτια της και σύντομα θα κατάφερνε να την αγγίξει όπως όταν την αναρριγούσε ο αέρας και όπως όταν ανατρίχιαζε όταν ακουμπούσε στα βράχια.
Οι κινήσεις των άστρων πάντα με άφηναν αδιάφορο: η τελειότητα του Θεού, το μακρινό τους περίβλημα, η λάμψη και η συντριβή τους μοιάζουν τόσο δυνατά σε αντίθεση με την προσωπικότητά μου που δεν έχει ούτε τελειότητα ούτε κοντινό ή μακρινό περίβλημα μόνο σπάνιες λάμψεις και ανυπόφορες συντριβές. Έτσι όταν στήθηκα με το τηλεσκόπιο μου μπροστά στο παράθυρο μου έμοιαζε όλο επιτηδευμένο ή παράλογο.
Η εφηβεία μου πέρασε σαν κερί δέκα εκατοστών. Έσβησε σαν τις φράσεις μου σε μεθυσμένα δωμάτια που επηρέασαν ετοιμοθάνατους φίλους και άγνωστους. Τα ποιήματα μου ποδοπατήθηκαν, αγνοηθήκαν. Τα ημερολόγια και τα γράμματά μου διαβάστηκαν παρά τη θέληση μου από συγγενικές σκιές, στη συνέχεια αναλύθηκαν πέρασαν στην σφαίρα του ευάλωτου ταξινομήθηκαν και αναμφίβολα «διασκέδασαν» με τον τρόπο τους την εποχή τους. Η μουσική αυτών των χρόνων μπορεί να παρομοιαστεί με γρήγορο πέρασμα από μια ενότητα σε μια άλλη και αν θα ήθελε κανείς να την φωτογραφίσει θα δυσκολευόταν αφάνταστα γιατί δεν θα ήταν τα μοντέλα του ποτέ όρθια. Όχι από ακκισμό αλλά από αδυναμία.....................