κίτρινο ημερολόγιο

Είναι μια κίτρινη σελίδα πεταμένη σε ένα δωμάτιο που το τυλίγει το σκοτάδι και η σιωπή. Είναι οι λέξεις που κλείδωσε το συναίσθημα αλλά δεν δόθηκαν ποτέ. Έμειναν να αιωρούνται στο διάστημα των χρόνων που έφυγαν. Είναι το μίσος που έσταζε αργά – αργά πάνω στο χαρτί διαβρώνοντας την αγάπη εξορίζοντας την από το βασίλειο της ευγένειας και καθηλώνοντας την σε ένα κύκλο αέναου μίσους.
Φωνές έρχονται από τα διπλανά δωμάτια, αστεία και κραυγές ψίθυροι και υποσχέσεις βιαστικά φιλιά και σύντομα ταξίδια όμως η σελίδα αυτό το κίτρινο άθλιο χαρτί αρνείται να μιλήσει. Τι θα μπορούσαν να πουν εκατό, διακόσιες λέξεις στριμωγμένες από ότι σαράντα πενήντα χρόνια; Εγώ πιστεύω τα πάντα και ο ήρωας μου τίποτε. Τις έγραψε σε μια αδυναμία που την ακολούθησε μια δεύτερη όταν αποφάσισε να τις κρατήσει για τον εαυτό του. Τον γνώρισα στην ακμή του όταν πάλευε να ξεχωρίσει από τον κόσμο διαφέροντας στην αρχή πιο λίγο και αργότερα τόσο πολύ που έπαψε πλέον να ανήκει στις τάξεις του. Απόμεινε μόνος με τα φαντάσματα του σε μια πλήρη ερημιά όπου οι επαφές με τους άλλους δηλητηρίαζαν την θέληση του για ζωή και υπονόμευσαν σταδιακά την πίστη του σε οποιαδήποτε σύστημα αξιών που τόσο μόχθησε ο Δυτικός πολιτισμός να καθιερώσει και τόσο εύκολα ισοπέδωσε μέσα στο διάστημα του προηγουμένου αιώνα.
Ο φίλος μου είχε μια τεράστια βιβλιοθήκη που την δημιούργησε με τεράστια έξοδα και που κύκλωνε τους διάδρομους του σπιτιού του εμποδίζοντας την εύκολη διέλευση και προκαλώντας την απορία και πολλές φορές την γκρίνια των επισκεπτών του. Συνήθιζε τότε να λέει ότι μια βιβλιοθήκη δεν είναι ένας σωρός από βιβλία, σελίδες, ιδέες και συστήματα αλλά αποτελεί το προσωπικό μνημείο του ιδιοκτήτη της και ταυτόχρονα διατηρεί την αίσθηση της συλλογικής μνήμης των συγγραφέων – δημιουργών της. Δεν παρατούσε ποτέ κανένα βιβλίο και φρόντιζε η επιλογή του να έχει αυστηρά αισθητικά και ιδεολογικά κριτήρια. Για παράδειγμα ποτέ δεν θα έπαιρνε ένα άγνωστο συγγραφέα αν δεν είχε τα άπαντα του Σαίξπηρ, όπως ποτέ δεν θα είχε εκφράσει γνώμη για τον ναζισμό αν δεν είχε διαβάσει το «Αγών μου» του Χίτλερ. Ήταν προσεκτικός στις κρίσεις του και δεν υιοθετούσε εύκολες και διαδομένες γνώμες όπως ότι ο ρατσισμός είναι υπόθεση των αμαθών αλλά έκρινε πως αποτελεί σύνθετο φαινόμενο που καταλαμβάνει και τους μορφωμένους.
Θυμάμαι όταν ερωτευόταν είχε το πιο μεγάλο «οπλοστάσιο», που του το παρείχε αφειδώς η ποίηση, φλογερούς στίχους από το «Άσμα Ασμάτων», τον Λόρκα, τον Ντύλαν Τόμας και τον Ρεμπώ. Έτσι οι γυναίκες της ζωής του γέμιζαν τα κρεβάτια τους με δάκρυα αιώνων, την ελπίδα που δίνει η ποίηση ότι όλα μπορούν να πραγματοποιηθούν και την βεβαιότητα της δύναμης του έρωτα. Όταν χώριζε για τον φίλο μου οι δυνατότητες φαινόντουσαν τόσο λίγες και ο κόσμος ξαναγυρνούσε στις πραγματικές του διαστάσεις μίκραινε, γινόταν ένα σαφές γεωμετρικό σχήμα ενώ ο υπόλοιποι τον βλέπαμε πάντα στις ίδιες διαστάσεις.
Ο φίλος μου πέθανε ήρεμος στον ύπνο του και κάτω από το κρεβάτι του βρέθηκε αυτή η κίτρινη σελίδα. Τι ήταν; Ερωτικό γράμμα, ημερολόγιο, αποχαιρετιστήριο γράμμα; Τίποτε από όλα αυτά. Περιείχε τα επόμενα βιβλία που ήθελε να αγοράσει και που δεν πρόλαβε ποτέ να διαβάσει. Όμως όταν έσφιξα στο χέρι μου αυτή την τελευταία σελίδα ήξερα τι έπρεπε να κάνω. Την κράτησα και απέκτησα τα βιβλία. Απέμεινα να διαβάζω αργά τις νύχτες και μερικές φορές ένιωθα ότι συνομιλούσα μαζί του. Άκουγα τα σχόλια του και νόμιζα ότι συνέχιζα κάτι. Ακόμη το νομίζω.