ομολογία

Ντύθηκαν μαβιά τα όνειρα
μάτια βιτρώ γαντζώθηκαν
στα κρύσταλλα του πένθους
λέξεις θυσίες ασμίλευτες
με ειλικρίνεια μακελάρη
καθώς δικάζει σύννεφα
στον αρνητήριο καμβά της

Σπάζει τα πλήκτρα της απουσίας της
όσο θάλασσα άμμο δακρύζει
και σκαρώνει οχτάωρα χαμόγελα
για ταίναρα κινδύνου
Ήρθε να θάψει άγονα καλοκαίρια
που τόλμησαν κι αντάρτεψαν παίζοντας
με γύπες επόπτες απρεπών λιτανευτών
κι εκεί που απρόσμενες ψυχές
ραμφίζουν ρόγχο ακοίμητο
μικραίνει βάναυσα
Ανασκαλεύει γράμματα αλφαβήττας
κραδαίνει δειλές βεβαιότητες
και σέρνει ξαρμάτωτος πια
τα αισθύματά του
γυρνώντας σε ανώφελα στάδια
αδικαίωτης οργής
να κλείσει το στόμα ελιάς πικρής
Νέρωνες αψηφώντας
Δίκοποι έρωτες
Άκοπο νήμα