Αυτότροφος θάνατος

Κάποτε σε μια σκοπιά
Και γύρω χιόνι
Μοιραίο πρωτοπρόσωπο χιόνι

Διεκδικώ το είναι μου
στο παρηλλαγμένο παρόν

                     Ακμάζει η απόστροφος στις λέξεις κι η αποστροφή γι' αυτό. Σκοπός άνευ σκοπού διόλου άκοπα θαρρώ.

Ράβε εμπειρίες, ξήλωνε όνειρα

                    Μέγας τόκος οι θυσίες στο Μορφέα. Ανεξόφλητο του πόθου μου το γέννημα καθώς αστράφτει η λόγχη. Σκόρπιες νότες στο νοτιά, εκβαρβαρισμένη μοναξιά που παίρνει χρώμα απ' το χάδι του σύννεφου. Χολή να είσαι αφέντης τού εαυτού σου υπό αυστηρή δοσολογία.

Της μνήμης μου Μήδεια
πληρώνω με κύτταρα
και μειδιώ

Θα ξημερώσω τον αυτότροφο θάνατο εξημερώνοντας το τρυφερό πένθος. Απέναντι, ένα μέλλον ύαινα και δίπλα, διαρκής ενεστώς ο Νέστος. Βορά βορρά.

φυτεύω το νεκρό μου μέλος
θητεύω στο ζωντανό μου τέλος
απογεμίζω το αίμα μου
γιατί σκάνδαλο η σκανδάλη
η σκουριά φλέβα αγκαλιάζει
το εγώ σε νήφοντες λοφίσκους
παρακμάζει

Για ν' ανθίσουν χείλη πρέπει να φτάσεις στο χείλος. Ταγμένος στο φως, κάθε που ανατέλλει το επίχαρμον, να εξαργυρώνεις επιταγές λύπης.

Επί χάρτου, αρμ!