Επιθυμία

Να φύγω μόνος
σαν Ινδιάνος
με το βουνό για προσκεφάλι
τα σκουλαρίκια του θρήνου
από Καρυάτιδες Ηπείρου
σε όσα αφτιά μού απέμειναν
σαν Ισπανός που αρνήθηκε οριστικά
τη χυδαία ευγενική βία ταυρομάχου
σαν Έλληνας που δεν κούμπωσε ποτέ τα μανίκια του
μια παρομοίωση λοιπόν να φύγω 



Να πάρω μαζί μου
τη φαρέτρα γλώσσα που μου εξόρισαν
όλοι οι θεμέλιοι ηλίθιοι
που ράβδιζαν καλοραμμένο γέλιο την ανάσα μου
στα στέρφα σκαλιά της εκκλησίας ζωής
κι είχαν στο πέτο δυο ρομφαίες αμυγδαλιές
κι ούτε ένα δίλημμα στ’ αδάκρυτα χείλια
                            − α, κι ένα ημίψηλο, ω ναι!
Κι όταν γυρίσω κόκαλα
φορώντας το κασελάκι μου στραβά
καθαρός πια
απαλλαγμένος από μένα κι από σας
τους αδέκαστους κηπουρούς
θα διατάξετε με δωσίλογο δάχτυλο
το σολφέζ του αρλεκίνου που θα στολίσει
το κρανίο μου μ’ ένα ημίψηλο, ω ναι,
κληρονομιά σε μπάσταρδα εγγόνια
Μα μην ξεχάσετε την τέχνη σας
Να φυτέψετε τις κόγχες μου
με τα κεράσια της φωνής της
Τίποτε άλλο
το μόνο λάλο τίποτε
τα κεράσια της