Δάκρυα

 

 Στο θάνατο του Ν . Κονεμενου

 

 

΄Οχι άνθη για τον τάφο σου δάκρυα θερμά μου δίνει ,

γλυκέ μου φίλε , ο πόνος μου και σε καημό θρηνώ .

Τόσες γλυκές ενθύμησες γένουνται τώρα οδύνη ,

είναι φαρμάκι το φιλί του τάφου το στερνό .

Γέρνοντας ...κλαίω γέροντα ... και παλαιό μου φίλο ,

κι ' η Μούσα μου στον ποιητή θλιμμένη ψάλλει ωδή ,

κι ' ο πόνος πνίγει την καρδιά την καρδιά ... και τρέμει σαν το φύλλο

του φθινοπώρου που  ο βοριάς το δέρνει στο κλαδί .

Φίλε γλυκέ μου , εγέλασες με της ζωής τ' αστεία .

Μ' αγάπησες ... κι ' επόνεσες ... κι ' εδάκρυσες συχνά .

Κι ' εγίνηκε το γέλιο σου κι' ο πόνος σου αρμονία

και μυρωδάτα λούλουδα ... κι' αμάραντα σεμνά .

Μέσα στον κόσμο επάλεψες ... κι' ήσουν στο κόσμο ξένος .

Τα ψέματά του αμίσησε το πνεύμα σου το αγνό

κι' απέθανες παντέρημος , ωσάν ... λησμονημένος ,

πού ' χες καρδιά στα στήθη σου πλασμένη από ουρανό .

Αχ ! στη ζωή την άχαρη , που με τρομάρα τόση

εις την αγάπη βρίσκουμε κρυφή παρηγοριά ,

η Μοίρα την απόλαυση θα ιδής να σαβανώση ,

μαζί να θάψη αλύπητα κομμάτι μας καρδιά .

Κι' εσύ κομμάτι μου καρδιά στον τάφο σου μου παίρνεις ,

κι' αξαίνει η ερμιά μου πάντοτε μαζί με τη ζωή .

Αγαπημένα λόγια σου ... πλέον ... δεν θα μου στέρνης

και δεν θα σβήση η θλίψη μου έως τη στερνή πνοή .

Γέρνοντας κλαίω γέροντα και παλαιό μου φίλο ,

κι' η Μούσα μου στο ποιητή ψάλει θλιμμένη ωδή ,

κι ' ο πόνος πνίγει την καρδιά και τρέμει σαν το φύλλο

του φθινοπώρου , που ο βοριάς το δέρνει στο κλαδί .