Τα κυριακάτικα δειλινά
φοράνε τα καλά τους
και βγαίνουν στις πλατείες
της συνοικίας
να ξανασάνουν .
( ΄Ομως , το ρούχο της καρδιάς τους
δε μπορεί να τ' αλλάξουν
γιατί είναι καμωμένο από καθαρή θλίψη ).
Κάθουνται στα καφενεία ή στα παγκάκια
γιομάτοι από το χτεσινό μόχτο
γιομάτοι από την αυριανή αγωνία .
΄Υστερα , θα γυρίσουν στο σπιτικό τους ,
θα φάνε κάτι πρόχειρο
και θα πέσουν
στο σκληρό στρώμα της φτώχειας .
( Που και που , μεσ' απτό σκοτάδι
βλέπουν αστέρια που λάμπουν
και χαμογελάνε ...).
Το πρωί , θ' αφίσουν τα καλά τους
στην καρέκλα
και θα φορέσουν
την καθημερινή τους πίκρα
ρίχνοντας μια ζεστή ματιά
στα κρεβατάκια των παιδιών τους .
'' ΄Ολες οι πίκρες γι' αυτά '' , ψιθυρίζουν
και φεύγουν ,
σίγουροι πως ζυμώνουν τη λάσπη
με τον ιδρώτα τους
για να χτίσουν το χαρούμε νο Αύριο...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου