Ειναι οι μερες των σταφυλιών
του σταχυού ο βαρυς ο μηνας
τα πρωτούγεννα της χελιδόνας
ενδεχομένως,
και του σεισμου το παγωμα
στη λιστα των στοχασμων μας.
Η μυρωδιά σου της πρωτης νυχτας
κι αν αντιστεκεται να φυγει,
ο,τι ίνα κι αν περασει με νερό
σε μνημονευει
και χωρις μνημη εστω
και με μηνι .
Με κιμωλία σαν εσυρες
το αποτυπωμα σου ,
αναμεσα στα σκελη μου
να με γλυκανεις
- σχεδιο ακαρπο ητανε
πως να ξεφυγεις.
Δεν ηταν εφικτο,
οπως ο χειμωνας δεν τρεφεται
με σταφυλι,
οπως με μελι δε γευεται
η αγρυπνια,
κι οπως η παρανοια
δε φτιαχνει σιτοβολωνα
στ αστερι σου.
Δεν ειναι για ωρες
χωρις ψεγαδι η φωνη μου,
να σε υμνει,
εκεινο που μενει σαν φραχτης
της λυπης ,
ειναι η γεννα της κορης
την Ανοιξη .
Ειναι που μερικα μας προκυπτουν
σαν πλησιαζει ο διαλεχτος τους καιρος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου