Δευτέρα, 6 Ιουνίου 2016

ΛΑΤΡΕΥΤΗ ΠΕΡΗΦΑΝΙΑ ΜΟΥ του Χριστόφορου Τριάντη





Τ’ αγκάθια τρυπούν τα χέρια μου ,
καθώς ψάχνω τη μορφή σου.
Εσύ  , Αγαπημένη γυναίκα,
χάθηκες  μες  στον κόσμο.
Άλλαξες τη μοίρα της αγάπης,
περπατώντας στα  μονοπάτια  της  λησμονιάς .
Αφήνοντας , σαν ελεημοσύνη,  μικρές στάλες
απ’ τη δροσιά των χειλιών  σου
στα λουλούδια του καλοκαιριού.
Τώρα προχωρώ  στις άκρες του δρόμου,
φορώντας  σκονισμένα σανδάλια .
Τ’ αστέρια ντύνουν τη νύχτα .
Μα η μελαγχολία μου
φαντάζει σαν  τον Καύκασο του Προμηθέα :
τιμωρία αιώνια και μονότονη.
Αχ ! Αγαπημένη γυναίκα.
Λατρευτή περηφάνια μου.
Αναζητώ την ομορφιά σου
στις φωλιές των μελισσών,
στα εικονίσματα των δέντρων.
Κλωνάρια  θυμαριού  έκοψα  στις  πόρτες  του παραδείσου.
Αναζητώ  κι  εκεί τη  φωτεινή καρδιά σου
την μπολιασμένη  με γη και θάλασσα
.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Σκοπός μας είναι η δημιουργία μιας Ανθολογίας Ποιημάτων από το σύνολο των Ελλήνων Ποιητών- Ποιητριών αλλά και ορισμένων ξένων, καθώς επίσης και κειμένων που έχουν κεντρίσει το εκδιαφέρον μας. Πιθανόν ορισμένοι να μην έχουν συμπεριληφθεί. Αυτό δεν αποτελεί εσκεμμένη ενέργεια αλλά είναι τυχαίο γεγονός. Όσοι δημιουργοί επιθυμούν, μπορούν να αποστέλλουν τα ποιήματά τους προκειμένου να αναρτηθούν στο Ιστολόγιο.