Το παρόν Ιστολόγιο δεν είναι κερδοσκοπικό. Ως μοναδικό στόχο έχουμε να γίνει μικρή βιβλιοθήκη της Ελληνικής Ποίησης στο διαδίκτυο και να προωθήσει τη Ποίηση των Ελλήνων Δημιουργών. Το Ιστολόγιο είναι ανοικτό σε όλους τους δημιουργούς Ποίησης που επιθυμούν την ανάρτηση των ποιημάτων τους στο συγκεκριμένο διαδικτυακό χώρο. Μπορείτε να αποστέλλετε τα ποιήματά σας στο e-mail: dimitriosgogas2991964@yahoo.com\
Το όνομα του Δημιουργού (Ποιητή) αναγράφεται στο κάτω μέρος της κάθε ανάρτησης και στην ένδειξη : Ετικέτα



Κυριακή, 26 Ιουνίου 2016

ΠΡΟΔΟΣΙΑ / Γεωργάς Δημήτριος



Η αλήθεια δεν δαμάστηκε ποτέ ούτε ποτε θα δαμαστεί.
Στον τρούλο της ζωής μου
εκεί όπου ο δαίμονας τρέφεται από την πίστη
και  ο θεός απ΄ τη καμπάνα
Άνθρωπος είναι ο Χριστός, ο χιλιοσταυρωμένος
Πατέρα μου ουρανέ,
στα σύννεφά σου κοίμησέ με
αέρα μου γλυκέ και ράθυμε, νανούρισέ με
βροχή μου, με δάκρυα σκέπασέ με
ελπίδα φύγε μακριά σαν αποδημητικό πουλί.
Χασκαυίζουν οι θολοί άνθρωποι
στην μοναξιά εμέ καταδικάζουν
με αιχμαλωτίζουν στην σιωπή
στο θέατρο τους, μου δίνουν ρόλο παρατηρητή.
Πομφολογούν οι χριστιανοί με το σταυρό στο χέρι
ταπεινοί μα ολόχρυσοι και πρασινοασημένιοι
με τα μεγαλοπρεπή μαντήλια τους
το πρόσωπο μου, που έχει στάξει αίμα απ τις πληγές
μου σκουπίζουν, καρνικατούρες τρομερές που με το νου λογίζουν
Σαν τον ιό θέλω να τους μολύνω
δίχως αντιβιοτικό την συνείδηση τους να απαλύνω
να τους ταξιδέψω εκεί μακριά που ζώ και αναπνέω.
σαπιοκάραβο είναι η ζωή
μα έχω ποίηση γραμμένη στα πανιά μου
Πονάει αυτός ο αέρας χριστιανοί
πονάει το κορμί μου
σε κάθε του ιαχή, θρυμματίζει αργά τα κόκαλά μου
σαν  γέροντα με το τριπόδιον που παιδικά χρόνια αναπολεί
και ταύρο θέλει να καβαλήσει
Μα η αλήθεια δεν δαμάστηκε ποτέ, ούτε ποτέ θα δαμαστεί
Τι είναι η αγκαλιά δίχως μελάνι?
Τι είναι η πένα δίχως χάδι?
Και εγώ σαν τον Ιούδα για 30αργύρια,σε προδίδω
στου Αχέροντα τον ποταμό κάθε φορά σε πνίγω,
κρυφή μου νιότη, εσένα που το βράδυ με ξυπνάς ,που με εφιάλτες με γεμίζεις  σε βυθούς ιδρώτα αγκαλιασμένοι επιπλέουμε.
Στον σταυρό της ψευδαίσθησης, απόψε σταύρωσε με!
Ανίκανος είμαι εγώ για να σε δω κατάματα όμορφή μου, πάθη και θυμός προστατεύουν λυσσαλέα το κορμί μου.

Θεέ μου έλα μια βόλτα μαζί μου και ύστερα βγάλε τα ψάρια από τον ωκεανό που κρύβει η ψυχή μου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Σκοπός μας είναι η δημιουργία μιας Ανθολογίας Ποιημάτων από το σύνολο των Ελλήνων Ποιητών- Ποιητριών αλλά και ορισμένων ξένων, καθώς επίσης και κειμένων που έχουν κεντρίσει το εκδιαφέρον μας. Πιθανόν ορισμένοι να μην έχουν συμπεριληφθεί. Αυτό δεν αποτελεί εσκεμμένη ενέργεια αλλά είναι τυχαίο γεγονός. Όσοι δημιουργοί επιθυμούν, μπορούν να αποστέλλουν τα ποιήματά τους προκειμένου να αναρτηθούν στο Ιστολόγιο.