Το παρόν Ιστολόγιο δεν είναι κερδοσκοπικό. Ως μοναδικό στόχο έχουμε να γίνει μικρή βιβλιοθήκη της Ελληνικής Ποίησης στο διαδίκτυο και να προωθήσει τη Ποίηση των Ελλήνων Δημιουργών. Το Ιστολόγιο είναι ανοικτό σε όλους τους δημιουργούς Ποίησης που επιθυμούν την ανάρτηση των ποιημάτων τους στο συγκεκριμένο διαδικτυακό χώρο. Μπορείτε να αποστέλλετε τα ποιήματά σας στο e-mail: dimitriosgogas2991964@yahoo.com\
Το όνομα του Δημιουργού (Ποιητή) αναγράφεται στο κάτω μέρος της κάθε ανάρτησης και στην ένδειξη : Ετικέτα



Τρίτη, 14 Ιουνίου 2016

Φωνές Χρωμάτων : Ποιητική Συλλογή της Μαρίας Μαρκαντωνάτου (Απόσπασμα)

Παιδιά

Νιότη πώς τρέχεις;
Όμορφη λύπη...

Μα σε κρατώ
φρέσκο μπουκέτο
στης ζωής το πέτο.

Καραβόμυλος

Νερά της μνήμης θολερά
Δεντροστεφανωμένα
Υγρής ζωής ώ μυστήριο!

Τριαντάφυλλα

Ένα λουλούδι αρκεί...
Δάκρυ να στάξει ο κόσμος
Ροδοπέταλο.

Φισκάρδο

Τέτοια μιά χάρη
Να μού δοθεί στο τέρμα
Του ταξιδιού μου.

Λιμάνι

Έκπληκτη μνήμη...
Εγώ με τον πατέρα
στην προκυμαία.

"Στάσου βρέ ναύτη
μη σπρώχνεις τη βάρκα"

στέναζε

"Στάσου βρέ ναύτη
νά 'ρθω κι εγώ".

σος

α.

Νερένιο θαμα...

Σέ ποις ζως νάβρυσμα

Σ' χω ξαναδε.


β. 

Ποιοί κόσμοι Κόσμε
Γλιστρνε στά νερά σου

λλοπαρμένοι...

γ. 

Θαλασσώνομαι
Στο ρωτα τούς δρόμους

κθαμβη βάρκα.

Εναι κάτι δέντρα...

φ' ψηλο
τήν βυσσο κοιτ

λυγώντας λαφρά

μέ χάρη εκάλυπτου.


Γυμνό κορίτσι

Κλνε λυγερέ

μέ τ' νθη σου λα

Κόσμου
μάραντο καθρέφτισμα.

Λαϊκή γορά


ξέγερση ζως
σ' ναιμες πόλεις.

νάβουν τά κορμιά
κι χνίζουν.


Δέν ξεχωρίζεις
τόν νθρωπο π' τό φροτο

μλα καί πρόσωπα

στήθη καί πορτοκάλια
γάμπες, ροδάκινα, γοφοί
σέ σμίξιμο δοξαστικό

να "χαρε"
λεβέντικη γυροβολιά
στήν πλάτη το θανάτου.

Κούκλα

Τήν
θελα γλυκειά
νά μ'
γαπάει
σάν δροσοστάλα νά γλιστρ

κι
μέρα μου ν' νθίζει.

Νά μή γερν

Νά μή λυγάει
Νά μήν κλαίει

Νά 'χω μιά κόρη
πίστευτη
σάν κούκλα.

λιές

α.

ρπα παμπάλαιη
μελωδε
ς
κι
φόβος - λάδι ρέει.

β.

σπερινοί τς μνήμης μου
σημοκαπνισμένοι.

Παλιά σπίτια

α.
 

Χρ
μα τό χρμα ξόδεψα
ν'
ρπάξω τήν ψυχή σου
σέ τόνους μώβ μο
δόθηκες
στέγη το
Παραδείσου.

β.

Βήματα ζωηρά...
Λικνίζονται σ'
να ταγκό
καί σβήνουν
συχα
τρυφερά
ποταγμένα στο ρυθμο
τήν τελευταία νότα.

Μονοπωλάτα

νηφοριές - κατηφοριές
κι α
λές χαριτωμένες
κι
κκλησιά - Παράδεισος
στό χάρτη τ
ς καρδις μας.

Στίς
μορφιές ν' νοίξουμε
πάλι τήν
γκαλιά μας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Σκοπός μας είναι η δημιουργία μιας Ανθολογίας Ποιημάτων από το σύνολο των Ελλήνων Ποιητών- Ποιητριών αλλά και ορισμένων ξένων, καθώς επίσης και κειμένων που έχουν κεντρίσει το εκδιαφέρον μας. Πιθανόν ορισμένοι να μην έχουν συμπεριληφθεί. Αυτό δεν αποτελεί εσκεμμένη ενέργεια αλλά είναι τυχαίο γεγονός. Όσοι δημιουργοί επιθυμούν, μπορούν να αποστέλλουν τα ποιήματά τους προκειμένου να αναρτηθούν στο Ιστολόγιο.