η πετσέτα του κουρέα
γύρω απ' το πρόσωπό σου
που σαν μαμούνι λαμπερό
στα πέταλα καρφώθη.
Τούφες τούφες στο πάτωμα
οι μέρες μου που σ' αγαπούσα τόσο,
ενώ ψαλίδιζε ο πολύλογος
αισθητικός της κεφαλής
ό,τι περιττό φυτρώνει μες στο χρόνο.
Αχ! και σ' έκανε ο ασυνείδητος αυτός
ακόμη πιο ωραίο'
γράφτηκε καθαρά η κατηφόρα των φρυδιών
και κάτω απ' τους νεφρίτες των ματιών
μισάνοιγαν τα άνθη σου, τα χείλια.
Το μαγαζί τυπώνονταν μέσα μου
με κάθε λεπτομέρεια,
σιγά σιγά το τίποτα
που θα 'τανε σε λίγο η ζωή μου
δίχως σένα,
έμπαινε σουρνάμενο
στον παρφουμαρισμένο χώρο.
Μες στον καθρέφτη γέλασες,
διπλώθηκα στα δύο
που σ' είχα και θα σ' έχανα
σαν τη ζωή που σταματάει
κλασική μ' ένα ψαλίδι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου