Γενεαλογία (απόσπασμα)

Λύνει τα σφιχτά βαστάγια απ' τα σφυρά το λούζει στις θερμές ανάσες του το παίρνει πάνω του πουλί πουλάκι ματωμένο πεσμένο από κακή φωλιά. Κι ανεβαίνει.
(γέννηση)
*
Η άμμος της ερήμου ανάμεσα σε μένα και στα σπλάχνα μου είναι η Υιοθεσία.
Το νυφικό μου φόρεμα η έρημος.
(υιοθεσία)
*
Από πριν δεμένοι στην εικόνα που γέννησε το μάτι τους, στον σκοτεινό εκείνο ήχο που πικραίνει τα άδυτα της ακοής.
*
Η έρημος είναι τόπος ακατοίκητος που βασιλεύει αξημέρωτο το φως σαν θηρίο.
Και εσυλλογιστήκε : Αυτό το φως που με ζώνει, είναι η μοναξιά μου.
Η σιωπή του ανοίχτηκε σαν βυθός.
Η ψυχή του χύθηκε χρώματα και εικόνες.
(το θέαμα)
*
Με τον καιρό αρχίζουν να ριζώνουν.
Φανερώνεται μια γυναίκα βαμμένη είναι η Εξοικείωση.
Μαλακά στην ευγενική της φύση τους εγκλιματίζει.
(οι προθάλαμοι)
*
Είναι μια πνιγμένη φυλή σε κάθε στόμα.
*
Πίσω απ' τις βιτρινές του κόσμου δουλεύουν καλά τα σφαγεία.
Οι πεινασμένοι για να λάβουν τις είκονες τους.
*
Εκδηλώνεται με ένα τραύλισμα συγκαταβατικό κι από κάθε βύσμα τηλετύπων από άλλα πηνία να περνά υποχθόνιο έντομο το Αναπάντητο. Αυτή είναι η Συνδιάλεξη.
(η συνδιάλεξη)
*
Μώλωπες και αμυχές στο δέρμα και σημάδια αναπάντεχου θανάτου που άφησε άνθαδα τα πρόσωπα κι εμβρόντητα μ' εκείνη την εμβροντησία που ο χρόνος για λίγο σταματά και πετρώνει.
*
Το σώμα των ανθρώπων ν' ακουμπά σ' εκείνη τη μεγάλη αίθουσα σκοτεινότερο τώρα και συλημένο.
*
Ενώ πιο κει μέσα σε θέρετρα κολυμβητών και λαμπερά ενυδρεία αστράφτει σκοτεινή φιλάργυρη στιγμή η χρυσαφιά σαύρα της Ιθαγένειας.
(οι σύλλογοι)
*
Στο βάθος της σπηλιάς ένα τραχύ μονοπάτι με ξερό χόρτο. μάλα τοι δύσβατος τοις δύσβατος ατράπιτος. ορφανή και σκότος αλάμπετον. Σταλαχτίτες και σταλαγμίτες σαν οστεόφυτα χρόνου.
*
Αρνί σφαγμένο η κατάμαυρη γίδα να βοσκεί σ' απανθρακωμένο τοπίοι.
(το σκιάχτρο)
*
Όταν εκείνος έλειπε στις εξορίες παρουσιάζεται ο ξάδελφος...
*
Μια μικρή θύελλα ψιθύρων κάτω από το σπίτι. Βογκητά και πλαταγίσματα κουπιών. Λησμονημένοι. Κανείς δε σας θυμάται. Μια χαμένη Επαφή. Μόνο κάτι ερείπια ονείρων μέσα σε πάμφωτες επαύλεις. Μια φυλή ήχων χωρίς γλώσσα που χτυπά τα κουρασμένα νεύρα.
(η γυναίκα της θάλασσας)
*
Μέσα στων θελκτικών κοιλάδων τις πτυχές στήνουνε πάλι τα τσαντήρια τους.
Μέσα στης αναχώρησης την ηδονή κατασκηνώνουν πάλι.
Μια ράτσα ψιθύρων με μόνο προσκέφαλο το φως,
Μια φυλή φυγάδων με μόνο πλούτος το βήμα της στο μέλλον.
(το θεραπευτήριο)