Τώρα εδώ. Αυτοί ναι οι δρόμοι, οι φλέβες και το αίμα
που αρμενίζω, το κρύσταλλο της μνήμης να θαμπώνει, και λιώνουνε τα
πρόσωπα σε φως ή μουσική. Λιμνάζουν τα νερά της ιστορίας, έλος που
περιμένει ν’ αποξηρανθεί, βουτάς με σκάφανδρο και ψάχνεις για ναυάγια,
ίσως το ίδιο ναυαγός κι εσύ, συντρίμι στο βυθό της κάθε μέρας, γίνεσαι
μια φυσιογνωμία φανταστική, λες καλημέρα στην κυρία Μποβαρύ, πίνεις
κρασί με τους Μπουβάρ και Πεκυσέ, μικραίνεις, δύο γραμμές μες στο μυαλό
σου και η ζωή ένα ράφι να λησμονηθείς.
από το βιβλίο : Ντοκυμανταίρ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου