ο ράφτης

Θυμήθηκε το θείο του

με το ατσαλάκωτο κουστούμι το ριγέ

το μαντηλάκι και τα πέτα

όρθιο στο τρένο και το ίδιο ευθυτενή

στο παϊτόνι που τους πήγαινε στην πόλη

και στην ολονυχτία, ακούραστος, μετά

του Αγίου Αντωνίου.

Κοιμήθηκαν για λίγο σ’ ένα χάνι και το πρωί

απρόσιτος ξανά, μέσα στις μυρωδιές των υφασμάτων

και στην εντέλεια των ρούχων του ο ράφτης

που έραβε προ πάντων τον εαυτό του

σαν να ’θελε να τακτοποιήσει

πάνω στο σώμα του το κάθε εκατοστό

με τρόπο οριστικό και τελεσίδικο.

Μια μέρα ανέβηκε στο τρένο

με τη βαλίτσα του και το ριγέ κουστούμι

σε μια συμπύκνωση συμβολική του βίου

και την οριστική του απόφαση να φύγει.

Δεν τον ξαναείδε από κει κανείς.

 

Τι να έραψε ο ράφτης στην ψυχή του

ή τι να ξήλωσε από όσα είχε μεταφέρει

με το μπαούλο του μυαλού του σιωπηλά;

Βρήκε τάχα την ηρεμία του

σε υφάσματα καινούργια

ή μήπως μπάλωνε, συνέχεια, εκείνο το κουστούμι το ριγέ

ραμμένο, ειδικά, για την αγρύπνια του Αγίου Αντωνίου

ή τελικά τον βόλεψε

η καθημερινή και μόνιμη στολή

κρατούμενου, στις φυλακές της ιστορίας.