Τρίτη, 30 Αυγούστου 2016

Πτώση/ Στεφανάτου Ζωή


Εγώ τους Αγίους μου τους αποκαθήλωσα.
Ύστερα κοίταξα ψηλά
Κι ήταν άδειες οι βαριές κορνίζες.,
Ξεφτισμένα τα στολίδια.
Έμεινα χωρίς Θεό…
Κι άρχισα να κόβω κομμάτια σάρκας
Και να τα στηρίζω στους τοίχους με σκουριασμένα καρφιά.
Μέχρι που δεν έμεινε τίποτα για να θαυμάσει το μακάβριο θέαμα.
Αυτό έγινα…
Κομμάτια σάρκας κρεμασμένα σε παλιά καρφιά
Και ασυνάρτητα λόγια.
Ο Θάνατος.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Σκοπός μας είναι η δημιουργία μιας Ανθολογίας Ποιημάτων από το σύνολο των Ελλήνων Ποιητών- Ποιητριών αλλά και ορισμένων ξένων, καθώς επίσης και κειμένων που έχουν κεντρίσει το εκδιαφέρον μας. Πιθανόν ορισμένοι να μην έχουν συμπεριληφθεί. Αυτό δεν αποτελεί εσκεμμένη ενέργεια αλλά είναι τυχαίο γεγονός. Όσοι δημιουργοί επιθυμούν, μπορούν να αποστέλλουν τα ποιήματά τους προκειμένου να αναρτηθούν στο Ιστολόγιο.