Γιατί ἤμουν ὁ προσφιλὴς οὐρανὸς
Μὲ ἀντανακλάσεις δροσιᾶς
Στὰ ὕστερα τοῦ Αὐγούστου φρυγμένα βοσκοτόπια
Ὅπου ἡ ψυχὴ προσπερνάει τὸ ἄγνωστο
Γνώριμες νομίζοντας ὅτι διασχίζει μορφὲς
Ἐρημικὸς κατεβαίνω ἐκεῖ ποὺ ὁ θερισμὸς
Τελείωσε καὶ τὰ ζῶα
Κατέφαγον τὸν ἔσχατό τῆς ζωῆς τους βλαστὸ
Ἐκεῖ ὅπου ἑτοιμάζομαι μὲ βροχὲς
Νὰ οἰκήσω τὸ νέο σπόρο
Ἐκεῖ ποὺ οἱ ἄνθρωποι θὰ ’ρθοῦν
Λιτανεῖες καὶ προσευχὲς ν’ ἀνάψουν
Κι οἱ πυρκαγιὲς θὰ δώσουν ἀρχὴ
Τὸ πρωὶ οἱ ψυχὲς θὰ ροδίζουν καὶ ὁ τόπος
Ἀπὸ ἐνὸς αἵματος σκοτεινοῦ
Τὶς ἀνταύγειες θὰ φωτίζει ὁλόδροσος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου