δροσοσταλίδα

Κάθε ασπασμός
μικρές, υγρές δροσιές.
Υγροποιούμαι ..
Κυλώ ..
Εξατμίζομαιι ..
Στεγνώνω
στα μάγουλά σου
στη λακούβα του λαιμού
στα διψασμένα χείλη.

Σταγόνα χαράς
νοτίζω
τις στεγνές σου κοιλότητες,
καίω
τις ανάσες σου,
εξερευνώ
το σώμα σου,
κατακτώ
τις άγονες πτυχές σου,
οργώνω
την ύπαρξή σου.

Ωκεανοί γίνονται οι στάλες
σαν τυλίγονται γύρω σου
Αναγεννούν το απροσδόκητο
Χαιδεύουν τις αισθήσεις
με κατάνυξη ...

Κι ειμαι μόνο ...
μια μικρή, ασήμαντη
δροσοσταλίδα,
που φλερτάρει
με τους στεναγμούς σου
... δίχως όρια !!!