Δεν μπορούσα να σ’έχω δίπλα μου

Δεν μπορούσα να σ’έχω δίπλα μου, ούτε σε καλό, ούτε σε κακό….
Σε καμιά στιγμή, όμορφη, άσχημη, αδιάφορη…
όπως στην πρωινή αγκαλιά ή στο μοίρασμα από τα ψώνια της λαικής…
Ούτε σε γιορτή με φίλους μαζί, ή περίπατο στη θάλασσα ξυπόλητοι…
Ούτε
να σου παραπονιέμαι γιατί δεν μου είπες ότι σ’αρέσει το καινούριο μου κραγιόν..
Ούτε να μου ζητάς να φτιάξω γαλακτομπούρεκο και να κάνω την κουζίνα άνω κάτω..
Ή να ξεχνάς τα κλειδιά σου και να χτυπάς σαν τρελός το κουδούνι..
Ή να μου λες πρώτος τα χρόνια πολλά στη γιορτή μου…
Ούτε να μου δίνεις την αντιβίωση όταν αρρωσταίνω ή να μου κρατάς το χέρι όταν είμαι στις μαύρες μου ή να με υπερασπίζεσαι όταν κάνω λάθη……
Ούτε να μοιραζόμαστε το μαξιλάρι στο κρεβάτι, τα ίδια σκεπάσματα…
Σημαντικά ασήμαντα, που σε χορταίνουν σαν το απλό ψωμοτύρι κι ένα ποτήρι νερό…
Και τότε αποφάσισα ν’αλλάξω οπτική, αντί να φλερτάρω με την κατάθλιψη…
Να βρω κάτι να δικαιολογήσω τα αδικαιολόγητα…
Είπα λοιπόν πως ασκώ το δικαίωμά μου να είμαι μόνη..
Να απολαμβάνω χωρίς κουβέντες τον πρωινό καφέ μου…
Δικαιούμαι να έχω τις κλειστές μου και να τραβάω μόνη μου το κουπί μου..
Δικαιούμαι τις αρρώστιες μου και τις φοβίες μου, να τις έχω και να τις καμαρώνω…
Να κλαίω και να μου καθαρίζουν τα μάτια …
και ναι! θέλω το μαξιλάρι μου να το έχω μόνο εγώ!
και επιτέλους, δεν θέλω να φτιάχνω γαλακτομπούρεκο!
Δικαίωμά μου!!! να θλίβομαι, να κομματιάζομαι, να κάνω λάθη, να σιωπώ και να κάνω χαρακίρι!! σιχτήρ πια!!!!...
Κι αφού τα αποφάσισα όλα αυτά, πήρα μιαν ασπιρίνη, τα χαρτομάντηλά μου και ξάπλωσα στον καναπέ….να γιορτάσω με ειρηνική διαμαρτυρία την αποκαθήλωσή μου…. να μη σκέφτομαι ότι δεν μετρήθηκαν ποτέ τα αισθήματα, ότι ίσως και να μην υπήρξαν ποτέ……..
Ας ανοίξω την τηλεόραση…όλο και κάποια επανάληψη θα έχει