η ανάρρωση

Εσηκώθην, αισθανθείς ρώμην τινά

...βλέπων πόσον η ζωή ήτο γλυκεία.

                         ΤΑ ΡΟΔΙΝ' ΑΚΡΟΓΙΑΛΙΑ

 

Αυτό το αναπάντεχο.

Όχι που είχα τελικά σηκωθεί

-οπωσδήποτε και γι' αυτό-

αλλά για τη ζωή

πού ήτο τόσον γλυκεία.

Ούτε όμως μόνο γι' αυτό.

Ήταν η ειδική αυτή γλυκύτητα

που χρειάστηκε

ρώμην τινά να φανερωθεί

-αλλά μόνον αυτή! Ρώμην

ούτε τόσο μεγάλη ούτε τόσο μικρή.

(Στην κάθε γλυκύτητα

είναι μια ορισμένη, δική της

ρώμη που αντιστοιχεί).

Και ήταν

η χειροπιαστή αυτή τώρα -γλυκύτητα

ως τα κατάβαθα.

Που είχα ανέκαθεν την ιδέα της

-κάνε την είχε ερωτικά

ποιήσει ο λογισμός μου κάν τ' όνειρο-

την είχα όμως ξεχάσει.

Είχε λείψει η σχετική ρώμη.

Και ήταν πάλι παρούσα τώρα εδώ

το πρόσωπό της

ακουμπισμένο στον ώμο μου.