σκαρφαλώνουν στα κατάρτια
της ψυχής,
Ανοίγουν πανιά
για πλεύσεις νοσταλγικές.
Ευλογημένοι άνεμοι
πνέουν ούρειες ανάσες φυγής,
σ' ένα ατέρμονο ταξίδι
με τους καιρούς.
Κύκνειο άσμα στεναγμών
ασελγεί στο ρολόι της απελπισίας,
παγώνει το χρόνο,
τιμωρεί τις απραγματοποίητες
καταγραφές
της ανώριμης, δειλής απουσίας σου.
Σ' έλουσε η Ηλιος
Φως
Μα εσύ μετουσιώθηκες σε αρνητικό,
Πυγολαμπίδα σκότους ...
Λίγο φέγγεις και σβήνεσαι.
Τολμάς ... μόνο να κρυφτείς
στις απογυμνωμένες ενοχές σου.
Απόκοσμα γήινος,
φλερτάρεις με το μάταιο
Αγονη η χώρα
των θησαυρών σου.
Λήγει ο χρόνος σου ...
αλλαγές που δεν τόλμησες
σε συντρίβουν στη φυλακή σου.
Σε ξεγέλασε η ζωή,
σε προσπέρασε η ελπίδα.
Ληγμένες από καιρό
οι συμβάσεις σου,
σε προσκαλούν ν' ανανεώσεις.
Αλλαξε τα πινέλα ...
χρώματα άπλωσε
στον καμβά της άχρωμης ύπαρξης.
Μη φοβηθείς
το Φ ω s ...
Τυφλώνει ... Μα βλέπει στο σκοτάδι.
Πριν το τέλος ...
το ταξίδι σε τσαλάκωσε,
τόσο ... για να μετρήσεις τις πτυχές σου.
Οχι πια σαν Κύκνειο άσμα,
μα σαν Υμνος Ζωής !!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου