Κυριακή, 11 Σεπτεμβρίου 2016

Σιωπή


Έπαιξα κι έχασα κι αυτό το τίμημα
ήρθε η ώρα να πληρώσω
σβηστά χαμόγελα φωνές σαν ψίθυροι
γέλιο και δάκρυ μου δεν έχω τίποτα να δώσω
Και τι δε θα 'κανα και τι δε θα 'δινα
όλα τα ψεύτικα και τα παράλογα να πάρω πίσω
μέρες που φύγανε νύχτες που χάθηκαν
νύχτες που θάρθουνε και θα σε νοσταλγήσω
Δεν ειν' τα λόγια σου, δεν ειν' το δάκρυ σου
ούτε η φωνή σου που με δικάζει
είναι το βλέμμα σου, μέσα στα μάτια σου η σιωπή
αυτή η σιωπή που μου φωνάζει
Έπαιξα κι έχασα δε θέλω τίποτα
όμως το τίποτα κι η μοναξιά δε μου ταιριάζει
σβηστά χαμόγελα φωνές σαν ψίθυροι
μέσα μου όμως η σιωπή σου μου φωνάζει
Γιάννης Μπερούκας

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Σκοπός μας είναι η δημιουργία μιας Ανθολογίας Ποιημάτων από το σύνολο των Ελλήνων Ποιητών- Ποιητριών αλλά και ορισμένων ξένων, καθώς επίσης και κειμένων που έχουν κεντρίσει το εκδιαφέρον μας. Πιθανόν ορισμένοι να μην έχουν συμπεριληφθεί. Αυτό δεν αποτελεί εσκεμμένη ενέργεια αλλά είναι τυχαίο γεγονός. Όσοι δημιουργοί επιθυμούν, μπορούν να αποστέλλουν τα ποιήματά τους προκειμένου να αναρτηθούν στο Ιστολόγιο.