Κυριακή, 27 Μαρτίου 2016

ΠΟΡΤΕΣ / Βάκρινος Μιχάλης


Την πόρτα μας, που στέκει εκεί, την ξύλινη
πάντοτε ορθάνοιχτη την έβλεπα να μένει.
Άλλοτε η άνοιξη δραπέτευε από κήπους
προσφέροντας στολίδια,
ο ήλιος άλλοτε έβρισκε μονοπάτι
και έτσι τα βλέμματα μεθούσαν από φως.
Ξεκλείδωτη ειλικρίνεια - αθώα.
Την γερασμένη πόρτα μας, την ξύλινη
την βάψαν κόκκινη για να μας ξεχωρίζουν.
Άκουγα το παράξενο νανούρισμα,
την ευτυχία καμωμένη με απλότητα
και μελωδίες παιδικές.
Χαμόγελα δυνατά, καρυκεύματα,
να μη μυρίσει ούτε να ακούγεται ο θάνατος απ΄έξω.
Και δυο φορές να μάθεις να κλειδώνεις.
Τη ξεβαμένη πόρτα μας, την ξύλινη
δεν την ερωτευτήκαν τα σαράκια.
Την είδα πάλι απόψε εκεί
στο ίδιο όνειρο, ερμητικά κλεισμένη.
Σημαδεμένο το κατώφλι,
ιστοί περίτεχνοι• ονειροπαγίδες
που φυλακίσαν χρόνια και χαμόγελα,
κάνοντας χέρια πιο δισταχτικά στο άγγιγμα
και στους χτύπους τους ανθρώπινους.
Απ΄το κατώφλι αυτό αν θα ξαναπεράσω,
θα έχω εσκεμμένα κάπου χάσει τα κλειδιά.
Ούτε απ΄την κλειδαρότρυπα λεω, να μην κοιτάξω.
Κλαίοντας θα πω
ο,τι η ματιά μου δεν αντέχει πλέον τίποτα .


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Σκοπός μας είναι η δημιουργία μιας Ανθολογίας Ποιημάτων από το σύνολο των Ελλήνων Ποιητών- Ποιητριών αλλά και ορισμένων ξένων, καθώς επίσης και κειμένων που έχουν κεντρίσει το εκδιαφέρον μας. Πιθανόν ορισμένοι να μην έχουν συμπεριληφθεί. Αυτό δεν αποτελεί εσκεμμένη ενέργεια αλλά είναι τυχαίο γεγονός. Όσοι δημιουργοί επιθυμούν, μπορούν να αποστέλλουν τα ποιήματά τους προκειμένου να αναρτηθούν στο Ιστολόγιο.